Depremde Toplum Temelli Sosyal Hizmet Çalışması
Özet
Depremlerin muhtemel olumsuz sonuçlarını azaltmak ve afet sonrasında iyileşme sürecini hızlandırmak için toplum temelli sosyal hizmet uygulamaları önemlidir. Çünkü bu uygulamalar toplumun ortak sorunlarını veya hedeflerini belirlemeyi, kaynakları tespit etmeyi ve yönetmeyi, sorunları çözmek / hedeflere ulaşmak için stratejiler geliştirmeyi ve stratejileri toplumun ihtiyaçları çerçevesinde müdahaleleri gerçekleştirmeyi içermektedir. Bu kapsamda toplum temelli sosyal hizmet uygulamaları toplumun öz kaynaklarına ve potansiyeline dayanmakta ve afet karşısında toplumu harekete geçirmeyi amaçlamaktadır. Bu amaç deprem afeti gibi kriz zamanlarını aşmak için sorumlu topluluklar oluşturmayı sosyal hizmet uygulamalarının temeline yerleştirmektedir. Böylece yerel toplumun afetlere karşı dirençli hale getirilmesi, toplumun kapasitesinin arttırılması, iyileşme sürecinin hızlandırılması, daha dayanıklı ve destek ağları güçlendirilmiş bir toplum yaratılmasında bu uygulamalar etkili olmaktadır. Bu kapsamda denilebilir ki deprem öncesi ve sırasına ilişkin zarar azaltma odaklı nitelikli toplumla sosyal hizmet uygulamaları ön plana çıkmaktadır. Deprem sonrasında ise ortaya çıkan karmaşık sorunlarla başa çıkmak ve afetten doğrudan etkilenenlerin yaşam koşullarını iyileştirmek için sistematik ve planlı müdahalelere gereksinim duyulmaktadır. Buradan hareketle bu çalışmada deprem öncesi, sırası ve sonrasında gerçekleştirilecek toplumla sosyal hizmet uygulamaları odağa alınmıştır. Öncelikle toplum temelli uygulamaların ortak amaçları açıklanmış, sosyal hizmet uzmanlarının rollerine değinilmiş ve kriz zamanlarını aşmak için sorumlu topluluklar oluşturmanın önemi vurgulanarak bir uygulama örneği sunulmuştur.
Referanslar
Banerjee, M. M., Gillespie, D. F. (1994). Linking disaster preparedness and organizational response effectiveness. Journal Of Community Practice, 1(3), 129-142.
Bozkurt, V. (2023). Depremin toplumsal boyutu. Avrasya Dosyası, 14(1), 77-99.
Brennan, M. A., Walzer, N., Phillips, R., Hales, B. D. (2022). Creating Caring Communities to Overcome Times of Crisis. In Community Development for Times of Crisis (Pp. 1-16). Routledge.
Brueggemann, W. G. (2014). The Practice of Macro Social Work. England: Cengage Learning.
Butterfoss, F. D., Kegler, M. C. (2002). Toward a comprehensive understanding of community coalitions. Emerging Theories in Health Promotion Practice and Research, 157-193.
Cox, E. O. (2001). Community practice issues in the 21st century: Questions and challenges for empowerment-oriented practitioners. Journal of Community Practice, 9(1), 37-55.
Dodds, S., Nuehring, E. (1996). A primer for social work research on disaster. Journal of Social Service Research, 22(1-2), 27-56.
Flint, C. G., Stevenson, J. (2010). Building community disaster preparedness with volunteers: Community emergency response teams in illinois. Natural Hazards Review, 11(3), 118-124.
Flint, C., Brennan, M. (2006). Community emergency response teams: From disaster responders to community builders. Rural Realities, 1(3).
Gamble, D. N., Weil, M. (2009). Community Practice Skills: Local To Global Perspectives. Columbia University Press.
Garvin, C. D., & Cox, F. M. (2001). A history of community organizing since the Civil War with special reference to oppressed communities. Strategies of Community Intervention, 65-100.
Güreşçi, E. (2023). Kahramanmaraş depremi sonrası yeni bir tartışma konusu olarak deprem göçü. İçinde Kahramanmaraş Merkezli Depremler Sonrası İçin Akademik Öneriler (Ed. M.Öztürk, M.Kırca). Özgür Yayınları.
Hardina, D. (2002). Analytical Skills For Community Organization Practice. Columbia University Press.
Koç, M., Yalçın, S. (2023). Afetlerde krize müdahale: Kahramanmaraş depremi’nde Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın çalışmaları. Uluslararası Sosyal Hizmet Araştırmaları Dergisi, 3(2), 93-105.
Michau, L. (2012). Community mobilization: Preventing partner violence by changing social norms. Expert group meeting on prevention of violence against women and girls, 17- 20 September 2012, Bangkok, Thailand, Erişim tarihi: 09.02.2017, http://raisingvoices.org/wpcontent/uploads/2013/03/downloads/resources/Community_mobilization.pdf
Miley, K., O'Melia, M., Dubois, B. (1998). Generalist Social Work Practice. Needham Height. MA: Allyn Ve Bacon.
Minkler, M., Wallerstein, N., Wilson, N. (2012). Improving health through community organization and community building. Community Organizing and Community Building for Health and Welfare, 37-58.
Muhar, A., Raymond, C. M., Van Den Born, R. J., Bauer, N., Böck, K., Braito, M., Van Riper, C. J. (2018). A model integrating social-cultural concepts of nature into frameworks of interaction between social and natural systems. Journal of Environmental Planning and Management, 61(5-6), 756-777.
Pray, K. L. (2003). When is community organization social work practice?. Journal of Community Practice, 11(3), 91-101.
Reisch, M. (2005). Radical community organizing. In The Handbook Of Community Practice. (Ed. M.Weil). 287-304. Sage Pub.
Roberts, A. R. (2002). Assessment, crisis intervention, and trauma treatment: The integrative ACT intervention model. Brief Treatment & Crisis Intervention, 2(1).
Rothman, J., Tropman, J. E. (1987). Models of community organization and macro practice perspectives: their mixing and phasing. Strategies of Community Organization, 4, 3-26.
Staples, L. (2012). Community organizing for social justice: Grassroots groups for power. Social Work with Groups, 35(3), 287-296.
Sutley, E. J. (2021). An approach for guiding the development and assessing the interdisciplinarity of new methodologies for community disaster resilience. Risk Analysis, 41(7), 1066-1071.
Tan, N. T., Yuen, F. (2013). Social work, strengths perspective, and disaster management: Roles of social workers and models for intervention. Journal of Social Work in Disability & Rehabilitation, 12(1-2), 1-7.
Tuncay, T. (2004). Afetlerde Sosyal Hizmet: 1999 Yılı Marmara ve Bolu-Düzce Depremleri Sonrasında Gerçekleştirilen Sosyal Hizmet Uygulamaları. Ankara: Özbay Ofset Matbaacılık.
Warren, R. L. (1978). The Community in America. Washington: University Press of America.
Weil, M., Gamble, D. N., Ohmer, M. L. (2005). Evolution, models, and the changing context of community practice. In The Handbook Of Community Practice. (Ed. M.Weil). 287-304. Sage Pub.117-149.
Weil, M., Gamble, D. N., Macguire, E. (2009). Community practice skills workbook: Local to global perspectives. In The Handbook Of Community Practice. (Ed. M.Weil). 287-304. Sage Pub.
Zakour, M. J. (1996). Disaster Research İn Social Work. Journal Of Social Service Research, 22(1-2), 7-25.
Referanslar
Banerjee, M. M., Gillespie, D. F. (1994). Linking disaster preparedness and organizational response effectiveness. Journal Of Community Practice, 1(3), 129-142.
Bozkurt, V. (2023). Depremin toplumsal boyutu. Avrasya Dosyası, 14(1), 77-99.
Brennan, M. A., Walzer, N., Phillips, R., Hales, B. D. (2022). Creating Caring Communities to Overcome Times of Crisis. In Community Development for Times of Crisis (Pp. 1-16). Routledge.
Brueggemann, W. G. (2014). The Practice of Macro Social Work. England: Cengage Learning.
Butterfoss, F. D., Kegler, M. C. (2002). Toward a comprehensive understanding of community coalitions. Emerging Theories in Health Promotion Practice and Research, 157-193.
Cox, E. O. (2001). Community practice issues in the 21st century: Questions and challenges for empowerment-oriented practitioners. Journal of Community Practice, 9(1), 37-55.
Dodds, S., Nuehring, E. (1996). A primer for social work research on disaster. Journal of Social Service Research, 22(1-2), 27-56.
Flint, C. G., Stevenson, J. (2010). Building community disaster preparedness with volunteers: Community emergency response teams in illinois. Natural Hazards Review, 11(3), 118-124.
Flint, C., Brennan, M. (2006). Community emergency response teams: From disaster responders to community builders. Rural Realities, 1(3).
Gamble, D. N., Weil, M. (2009). Community Practice Skills: Local To Global Perspectives. Columbia University Press.
Garvin, C. D., & Cox, F. M. (2001). A history of community organizing since the Civil War with special reference to oppressed communities. Strategies of Community Intervention, 65-100.
Güreşçi, E. (2023). Kahramanmaraş depremi sonrası yeni bir tartışma konusu olarak deprem göçü. İçinde Kahramanmaraş Merkezli Depremler Sonrası İçin Akademik Öneriler (Ed. M.Öztürk, M.Kırca). Özgür Yayınları.
Hardina, D. (2002). Analytical Skills For Community Organization Practice. Columbia University Press.
Koç, M., Yalçın, S. (2023). Afetlerde krize müdahale: Kahramanmaraş depremi’nde Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın çalışmaları. Uluslararası Sosyal Hizmet Araştırmaları Dergisi, 3(2), 93-105.
Michau, L. (2012). Community mobilization: Preventing partner violence by changing social norms. Expert group meeting on prevention of violence against women and girls, 17- 20 September 2012, Bangkok, Thailand, Erişim tarihi: 09.02.2017, http://raisingvoices.org/wpcontent/uploads/2013/03/downloads/resources/Community_mobilization.pdf
Miley, K., O'Melia, M., Dubois, B. (1998). Generalist Social Work Practice. Needham Height. MA: Allyn Ve Bacon.
Minkler, M., Wallerstein, N., Wilson, N. (2012). Improving health through community organization and community building. Community Organizing and Community Building for Health and Welfare, 37-58.
Muhar, A., Raymond, C. M., Van Den Born, R. J., Bauer, N., Böck, K., Braito, M., Van Riper, C. J. (2018). A model integrating social-cultural concepts of nature into frameworks of interaction between social and natural systems. Journal of Environmental Planning and Management, 61(5-6), 756-777.
Pray, K. L. (2003). When is community organization social work practice?. Journal of Community Practice, 11(3), 91-101.
Reisch, M. (2005). Radical community organizing. In The Handbook Of Community Practice. (Ed. M.Weil). 287-304. Sage Pub.
Roberts, A. R. (2002). Assessment, crisis intervention, and trauma treatment: The integrative ACT intervention model. Brief Treatment & Crisis Intervention, 2(1).
Rothman, J., Tropman, J. E. (1987). Models of community organization and macro practice perspectives: their mixing and phasing. Strategies of Community Organization, 4, 3-26.
Staples, L. (2012). Community organizing for social justice: Grassroots groups for power. Social Work with Groups, 35(3), 287-296.
Sutley, E. J. (2021). An approach for guiding the development and assessing the interdisciplinarity of new methodologies for community disaster resilience. Risk Analysis, 41(7), 1066-1071.
Tan, N. T., Yuen, F. (2013). Social work, strengths perspective, and disaster management: Roles of social workers and models for intervention. Journal of Social Work in Disability & Rehabilitation, 12(1-2), 1-7.
Tuncay, T. (2004). Afetlerde Sosyal Hizmet: 1999 Yılı Marmara ve Bolu-Düzce Depremleri Sonrasında Gerçekleştirilen Sosyal Hizmet Uygulamaları. Ankara: Özbay Ofset Matbaacılık.
Warren, R. L. (1978). The Community in America. Washington: University Press of America.
Weil, M., Gamble, D. N., Ohmer, M. L. (2005). Evolution, models, and the changing context of community practice. In The Handbook Of Community Practice. (Ed. M.Weil). 287-304. Sage Pub.117-149.
Weil, M., Gamble, D. N., Macguire, E. (2009). Community practice skills workbook: Local to global perspectives. In The Handbook Of Community Practice. (Ed. M.Weil). 287-304. Sage Pub.
Zakour, M. J. (1996). Disaster Research İn Social Work. Journal Of Social Service Research, 22(1-2), 7-25.
