Depremde Ailelerle Sosyal Hizmet Çalışması
Özet
Depremler bireyleri pek çok açıdan etkileyen bir doğal afettir. Bireyi etkilediği gibi doğrudan aileyi de etkileyen depremler biyopsikososyal boyutlarda, yaşam alanı, kayıpların yaşanması, ekonomi, çalışma yaşamı, travmatik etkiler vb. sonuçlar ele alınması gereken konu başlıklarını oluşturur. Bu süreçler deprem öncesi, deprem anı ve deprem sonrası olarak farklı boyutları içerir. Travmatik etkileri bulunan depremler bireylerin, ailelerin ve toplumların temel gereksinimlerinin acil bir şekilde karşılanma ihtiyacını beraberinde getirmektedir. Temel gereksinimler ile birlikte psikososyal desteğin önemi de bu süreçlerde önemlidir. Bu kapsamda sosyal hizmet çalışmalarının katkısı büyüktür. Sosyal hizmet afet süreçlerinde birey, aile, grup ve toplumlara yönelik çalışmaları afet meydana gelmeden önce, afetin yaşandığı süreç ve afet sonrası olmak üzere değerlendirmektedir. Bu çalışmada doğal bir afet olan depremde aileler ile sosyal hizmet çalışmalarına yer verilmektedir. Koruyucu, iyileştirici, güçlendirici ve geliştirici çalışmalar kapsamında ailelere yönelik sosyal hizmet çalışmalarında sosyal hizmetin yedi basamaklı müdahale planı ele alınmalıdır. Bu adımların sağlıklı şekilde ilerlemesi ve ailelere yönelik müdahale planının etkili olabilmesi sosyal hizmet çalışmalarında edinilen rollerin uygulanması, bilgi ve becerilerin uygulamaya etik şekilde aktarılması ile mümkündür.
Referanslar
Aktaş, A. M. (2000). Kri̇z dönemi̇nde sosyal refah hi̇zmetleri̇ ve hi̇zmet organi̇zasyonlarinin değerlendi̇ri̇lmesi̇. Kriz Dergisi, 8(2), 27-37.
Aktaş, A. M. (2003). Kriz durumlarında sosyal hizmet müdahalesi. Kriz Dergisi, 11(3), 37-44.
Altun, F. (2017). Uluslararası kuruluşların afetlere yönelik sosyal yardım ve sosyal hizmet faaliyetlerinin incelenmesi. Sosyal Çalışma Dergisi, 1(1), 32-54.
Artan, T. ve Özkan, A. O. (2020). Afetler ve sosyal hizmet. Journal of ADEM, 1(1), 47-54.
Bilik, M. B. (2023). Özel gereksinimli bireyler ve ebeveynleri açısından afet zorlukları: 2011 van depremi örneği. Afet ve Risk Dergisi, 6(1), 243-256.
Cengiz, S. ve Peker, A. (2023). Deprem sonrası yetişkin bireylerin depresyon düzeylerinin incelenmesi. TRT Akademi, 8(18), 652-668.
Demirci, K. ve Avcı, T. (2021). Afet süreçlerinde kadın bireylerin yaşadığı sorunlar ve çözüm önerileri: İzmir ili örneği. Batman Üniversitesi Yaşam Bilimleri Dergisi, 11(1), 86-105.
Erkan, S. (2010). Deprem yaşayan ve yaşamayan okul öncesi çocukların davranışsal/duygusal sorunlarının karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28(28), 55-66.
Çamur Duyan, G. (2000). Aile işlevleri ile ailenin sosyal, demografik ve ekonomik nitelikleri ve yaşam döngüsü arasındaki ilişkiler. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet Anabilim Dalı Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi.
Çakır, Ö. ve Atalay, G. (2020). Afetlerde özel gereksinimli grup olarak yaşlılar. Resilience, 4(1), 169-186.
Gündüz, F. (2022). Afetlerde kadın ve toplumsal cinsiyet perspektifi ile çıkarılması gereken dersler (haiti ve japonya depremi örneği). IBAD Sosyal Bilimler Dergisi, (12), 440-460.
Hepwort, D.H et all. (1988).Clinical work with suicidal adolescent and their families. Social Case Work. Vol. 69,No:4:198-204.
Neumayer, E. ve Plümper, T. (2007). The gendered nature of natural disasters: the ımpact of catastrophic events on the gender gap in life expectancy, 1981- 2002. Annals of the Association of American Geographers, 97(3): 551-566.
Kasapoğlu, A. ve Ecevit, M. (2001), Depremin sosyolojik araştırması, Ankara: Sosyoloji Derneği.
Koşar, N. (1989). Sosyal hizmetlerde aile ve çocuk refahı alanı, Ankara: Yargıçıoğlu Matbaası
Limoncu, S. ve Atmaca, A. B. (2018). Çocuk merkezli afet yönetimi. Megaron, 13(1).
İşmen, A. E. (2001). Deprem yaşantısına bağlı travma ve çocuklar üzerindeki etkileri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1(2).
Özçelik, E. (2020). Afetlerde sosyal hizmetler. Afet ve Risk Dergisi, 3(1), 46-55.
Palabıyıkoğlu, R. (2000). Durumsal yaşam krizleri: travmatik deneyimler. I. SAYIL (Ed.) Kriz ve krize müdahale, Ankara: Ankara Üniversitesi Psikiyatrik Kriz Uygulama ve Araştırma Merkezi Yayınları, 97-121.
Pfefferbaum B. ve Houston J.B. & North C.S. & Regens J.L., (2008), youth’s reactions to disaster and the factors that ınfluence their response, Prev. Res. Author Manuscript, 15(3): 3-6
Slakeıu, K. (1984). Crisis ıntervention: a handbook for practice and research, Boston, Allyn and Ba-con Inc.
Şentürk, Ü. (2020). Bir çatışma kaynağı olarak afetlerin değişmeye etkisi. İslam Can (Ed.), Konya: Çizgi Kitabevi, Afet Sosyolojisi, 111-132.
Tomanbay, İ. (2000). Deprem, insan ve sosyal hizmetler. Toplum ve Sosyal Hizmet, 12(1), 123-137.
Tuncay, T. (2003). Afetlerde sosyal hizmet-17 Ağustos 1999 Marmara ve 12 Kasım 1999 Bolu-Düzce depremleri sonrasında sosyal hizmet uzmanları tarafından gerçekleştirilen meslek uygulamaların incelenmesi (Master's thesis, Sosyal Bilimler Enstitüsü).
Türk Tabipler Birliği, (2023). II. ay deprem raporu: geçici yerleşim alanları.(01-31 Mart)
Yaman, Ö. M. ve Akyurt, M. A. (2013). Sosyal hizmete kültürel yaklaşım: 2011 Van depremi örneği. İstanbul University Journal of Sociology, 3(26), 105-144.
Yavuz, A. ve Dikmen, S. (2015). Doğal afetlerin zararlarının finansmanında kullanılan afet öncesi finansal araçlar. Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi, 3(2), 303-322.
Yolcuoğlu. İ.G. (2023). Deprem ve afetlerde sosyal hizmet, İstanbul Gelişim Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Aylık Etkinlik Ve Haber Bülteni Mart.
Referanslar
Aktaş, A. M. (2000). Kri̇z dönemi̇nde sosyal refah hi̇zmetleri̇ ve hi̇zmet organi̇zasyonlarinin değerlendi̇ri̇lmesi̇. Kriz Dergisi, 8(2), 27-37.
Aktaş, A. M. (2003). Kriz durumlarında sosyal hizmet müdahalesi. Kriz Dergisi, 11(3), 37-44.
Altun, F. (2017). Uluslararası kuruluşların afetlere yönelik sosyal yardım ve sosyal hizmet faaliyetlerinin incelenmesi. Sosyal Çalışma Dergisi, 1(1), 32-54.
Artan, T. ve Özkan, A. O. (2020). Afetler ve sosyal hizmet. Journal of ADEM, 1(1), 47-54.
Bilik, M. B. (2023). Özel gereksinimli bireyler ve ebeveynleri açısından afet zorlukları: 2011 van depremi örneği. Afet ve Risk Dergisi, 6(1), 243-256.
Cengiz, S. ve Peker, A. (2023). Deprem sonrası yetişkin bireylerin depresyon düzeylerinin incelenmesi. TRT Akademi, 8(18), 652-668.
Demirci, K. ve Avcı, T. (2021). Afet süreçlerinde kadın bireylerin yaşadığı sorunlar ve çözüm önerileri: İzmir ili örneği. Batman Üniversitesi Yaşam Bilimleri Dergisi, 11(1), 86-105.
Erkan, S. (2010). Deprem yaşayan ve yaşamayan okul öncesi çocukların davranışsal/duygusal sorunlarının karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28(28), 55-66.
Çamur Duyan, G. (2000). Aile işlevleri ile ailenin sosyal, demografik ve ekonomik nitelikleri ve yaşam döngüsü arasındaki ilişkiler. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet Anabilim Dalı Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi.
Çakır, Ö. ve Atalay, G. (2020). Afetlerde özel gereksinimli grup olarak yaşlılar. Resilience, 4(1), 169-186.
Gündüz, F. (2022). Afetlerde kadın ve toplumsal cinsiyet perspektifi ile çıkarılması gereken dersler (haiti ve japonya depremi örneği). IBAD Sosyal Bilimler Dergisi, (12), 440-460.
Hepwort, D.H et all. (1988).Clinical work with suicidal adolescent and their families. Social Case Work. Vol. 69,No:4:198-204.
Neumayer, E. ve Plümper, T. (2007). The gendered nature of natural disasters: the ımpact of catastrophic events on the gender gap in life expectancy, 1981- 2002. Annals of the Association of American Geographers, 97(3): 551-566.
Kasapoğlu, A. ve Ecevit, M. (2001), Depremin sosyolojik araştırması, Ankara: Sosyoloji Derneği.
Koşar, N. (1989). Sosyal hizmetlerde aile ve çocuk refahı alanı, Ankara: Yargıçıoğlu Matbaası
Limoncu, S. ve Atmaca, A. B. (2018). Çocuk merkezli afet yönetimi. Megaron, 13(1).
İşmen, A. E. (2001). Deprem yaşantısına bağlı travma ve çocuklar üzerindeki etkileri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1(2).
Özçelik, E. (2020). Afetlerde sosyal hizmetler. Afet ve Risk Dergisi, 3(1), 46-55.
Palabıyıkoğlu, R. (2000). Durumsal yaşam krizleri: travmatik deneyimler. I. SAYIL (Ed.) Kriz ve krize müdahale, Ankara: Ankara Üniversitesi Psikiyatrik Kriz Uygulama ve Araştırma Merkezi Yayınları, 97-121.
Pfefferbaum B. ve Houston J.B. & North C.S. & Regens J.L., (2008), youth’s reactions to disaster and the factors that ınfluence their response, Prev. Res. Author Manuscript, 15(3): 3-6
Slakeıu, K. (1984). Crisis ıntervention: a handbook for practice and research, Boston, Allyn and Ba-con Inc.
Şentürk, Ü. (2020). Bir çatışma kaynağı olarak afetlerin değişmeye etkisi. İslam Can (Ed.), Konya: Çizgi Kitabevi, Afet Sosyolojisi, 111-132.
Tomanbay, İ. (2000). Deprem, insan ve sosyal hizmetler. Toplum ve Sosyal Hizmet, 12(1), 123-137.
Tuncay, T. (2003). Afetlerde sosyal hizmet-17 Ağustos 1999 Marmara ve 12 Kasım 1999 Bolu-Düzce depremleri sonrasında sosyal hizmet uzmanları tarafından gerçekleştirilen meslek uygulamaların incelenmesi (Master's thesis, Sosyal Bilimler Enstitüsü).
Türk Tabipler Birliği, (2023). II. ay deprem raporu: geçici yerleşim alanları.(01-31 Mart)
Yaman, Ö. M. ve Akyurt, M. A. (2013). Sosyal hizmete kültürel yaklaşım: 2011 Van depremi örneği. İstanbul University Journal of Sociology, 3(26), 105-144.
Yavuz, A. ve Dikmen, S. (2015). Doğal afetlerin zararlarının finansmanında kullanılan afet öncesi finansal araçlar. Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi, 3(2), 303-322.
Yolcuoğlu. İ.G. (2023). Deprem ve afetlerde sosyal hizmet, İstanbul Gelişim Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Aylık Etkinlik Ve Haber Bülteni Mart.
