Okuma Eğitimi Terimleri Sözlüğü

Abodeeb-Gentile, T. ve Zawilinski, L. (2013). Reader identity and the common core: agency and identity in leveled reading. The Language and literacy spectrum, 23, 34-45.

Aksan, D. (2006). Türkçenin söz varlığı. Ankara: Engin.

Aksan, D. (2016). Anlambilim. Ankara: Bilgi.

Akyol, H. (2003). Metinlerden anlam kurma. TÜBAR, 13, 49-58.

Akyol, H. (2006a). Türkçe ilkokuma yazma öğretimi. Ankara: Pegem Akademi.

Akyol, H. (2006b). Yeni programa uygun Türkçe öğretim yöntemleri. Ankara: Kök.

Akpunar, B. (2011). Biliş ve üstbiliş (metabiliş) kavramlarının zihin felsefesi açısından analizi. Turkish Studies, 6 (4), 353-365.

Aktulum, K. (2014). Metinlerarası ilişkiler. Ankara: Kanguru.

Alderson, J. C. (2005). Assessing reading. New York: Cambridge University.

Altınörs, A. (2000). Dil felsefesi sözlüğü. İstanbul: paradigma.

Altun, A. (2002). Hipermetin ortamlarında okuma ve öğrenme: bilgi oluşturma sürecinde epistemik kabullerin rolü. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 2 (2), 353-375

Altunkaya, H. ve Erdem, İ. (2017). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenenlerin okuma kaygıları ve okuduğunu anlama becerileri. Sakarya University Journal of Education, 7 (1), 59-77.

Arı, G. (2022). Okuma eğitiminin temel kavramları (Ed. G. Arı ve O. İpek). Dil eğitiminin temel kavramları içinde (s. 123-158). Ankara: İksad.

Arı, G. ve İpek, O. (Ed.) (2022). Dil eğitiminin temel kavramları. Ankara: İksad.

Arıcan, S. ve Yılmaz, B. (2010). 100 temel eser uygulamasının öğrencilerin okuma alışkanlıklarına etkisi ve bu uygulamada kütüphanelerin rolü konusunda öğretmen görüşleri. Türk Kütüphaneciliği, 24 (3), 495-518.

Arıcı, A. F. (2018). Okuma eğitimi. Ankara: Pegem Akademi.

Aslan, C. (2019). Çocuk edebiyatı ve duyarlık eğitimi. Ankara: Pegem Akademi.

Aslan, C., Karaman Kepenekçi, Y., Karagül, S. ve Doğan Güldenoğlu, B. N. (2016). Çocuk ve gençlik edebiyatında barış eğitimi. Ankara: Ankara Üniversitesi.

Ateşman, E. (1997). Türkçede okunabilirliğin ölçülmesi. Dil Dergisi, 58, 71-74.

Arı, G. ve Okur, A. (2013). Öğrencilerin ilköğretim 100 temel eseri okuma durumu. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 173, 307-328.

Avcı, S., Yüksel, A. ve Avcı, T. (2010). Okuma alışkanlığı kazandırmada etkili bir yöntem: okuma çemberi. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 32, 5-24.

Avcı, S. ve Yüksel, A. (2011). Okuma çemberi yöntemine göre kitap okumanın öğrencilere bilişsel ve duyuşsal katkıları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 11 (3), 1285-1300.

Aydın, İ. S. ve Yahşi, Ö. (Ed.) (2021). PISA ve okuma kültürü. Ankara: Nobel.

Ayhan, E. (2019). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde okuma metinlerinin seviyelerinin tespiti: okuma sırasında göz izleme bulguları. Doktora Tezi. Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü, Ankara.

Aytaç, G. (2003). Genel edebiyat bilimi. İstanbul: Say.

Aytaş, G. (2005). Okuma eğitimi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 3 (4), 461-470.

Aytaş, G. (2013). Türkçe eğitiminde hermeneutiğin kullanım gerekçesi ve sonuçları. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 10 (23), 47-56.

Aytaş, G. (Ed.) (2021). Türkçe eğitiminde anlama ve anlatma becerileri. Ankara: Akçağ.

Aytaş, G. ve Kaplan, K. (2017). Medya okuryazarlığı bağlamında yeni okuryazarlıklar. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi (KEFAD), 18 (2), 291-310.

Balcı, A. (2013). Okuma ve anlama eğitimi. Ankara Pegem Akademi.

Batur, Z., Özcan, H. Z. ve Sağcan, Y. C. (2019). Ortaokul öğrencilerinin okuma eğilimlerinin incelenmesi. Avrasya Dil Eğitimi ve Araştırmaları Dergisi, 3 (1), 33-55.

Bayat, N. ve Çetinkaya, G. (2018). Ortaokul öğrencilerinin okuma alışkanlıkları ve tercihleri. İlköğretim Online, 17 (2), 984-1001.

Binbaşıoğlu, C. (2004). İlkokuma yazma öğretimi. Ankara: Nobel.

Budak, S. (2019). Psikoloji sözlüğü. İstanbul: Bilim ve Sanat.

Bussman, H. (1998). Routledge dictionary of language and linguistics (Çev. G. P. Trauth ve K. Kazzazi). London ve New York: Routledge.

Cain, K. (2010). Reading development ad difficulties. United Kingdom: BPS Blackwell.

Canbulat M. (Ed.). (2019). Türkçe eğitimi. Ankara: Nobel.

Cebeci, T. (2018). Ortaokul (5-8. Sınıflar) Türkçe Dersi Çalışma Kitaplarında Metinsel-Aşkınlık. Yüksek Lisans Tezi, Başkent Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Cevizci, A. (1999). Paradigma felsefe sözlüğü. İstanbul: Paradigma.

Chandler, D. ve Munday, R. (2020). A dictionary of media and communication. Oxford University Press.

Coşkun, M. V. ve Çetin, D. (2016). Türkçe ders kitaplarındaki metinlerde özü bulma ve ilişkilendirme. Eğitim Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 6 (1), 153-171.

Crystal, D. (2008). A dictionary of linguistics and phonetics. Malden: Blackwell.

Çelik, A. (1998). Bilgi toplumu üzerine bazı notlar. Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 15 (1), 53-59.

Çelik, C. E. (2006). Sesli ve sessiz okuma ile içten okumanın karşılaştırılması. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 7, 18-30.

Çelik, F., Fidan, S. ve Şahin, K. (2011). Aydınlanma’nın Fransız düşüncesi içinde “katı liberal değerler” bağlamında ele alınmasında ansiklopedi ve ansiklopedistlerin yeri. Akademik Bakış Dergisi, 23, 1-19.

Çelik, T., Demirgüneş, S. ve Baştuğ, M. (2014). Metin oluşturma ve değerlendirme çalışmalarına yönelik “okur dostu” metin değerlendirme rubriği. International Journal of Eurasia Social Sciences, 5 (14), 65-83.

Çelik, T., Demirgüneş, S. ve Fidan, D. (2015). Okur dostu metin olma özelliği ile okuduğunu anlama başarısı arasındaki ilişkinin incelenmesi. Başkent University Journal of Education, 2 (1), 115-122.

Çifci, M. (2003). Dil ve edebiyat öğretiminde zaman haritası. TÜBAR, 13, 71-78.

Çifci, M. (2009). Eleştirel okuma. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten, 54 (1), 55-80.

Çifci, M. (2013). Açıklamalı okuma terimleri sözlüğü. İzmir: Kanyılmaz Matbaası.

Çifci, M. (2019). Okuma eğitimi ile ilgili temel kavramlar (Ed. H. Karatay). Dil eğitiminin temel kavramları içinde (s. 41-72). Elazığ: Asos.

Çifci, M. ve Soyuçok, M. (2018). Ortaokul Türkçe öğretim programlarının işlevsel okuma açısından incelenmesi (1924-2015). International Journal of Languages’ Education and Teaching, 6 (4), 455-476.

Çocuk, H. E. ve Soysal, T. (Ed.) (2021). 21. yüzyıl becerileri ve Türkçe eğitimi. Ankara: Nobel.

Demir, S. ve Deniz, H. (2020). Akademik okuryazarlık ölçeği’nin geliştirilmesi: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Kastamonu Education Journal, 28 (3), 1366-1379.

Demir, Ş. ve Kıngır, S. (2022). Öğretmenlik mesleğinin genel yeterliklerinde kültürel okuryazarlık. İstanbul Aydın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 8 (1), 75-103.

Demirtaş, Ç. P. ve Ergül, C. (2020). Düşük okuma başarısı gösteren çocuklarda okuma, sesbilgisel farkındalık, hızlı isimlendirme ve çalışma belleği becerilerinin incelenmesi. Ankara üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 53 (1), 209-240.

Deniz, K. (2018). Eğitimde insan ilişkileri ve iletişim ikna. Ankara: Gece.

Deniz, K. ve Kan, Ç. (2009). Dil eğitimi ve demokrasi. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten, 2006 (1), 101-112.

Destebaşı, F. (2016). Yeni okuryazarlıklar: tanımı, kapsamı ve teorik ilkeleri. Turkish Studies, 11 (3), 895-910.

Dilidüzgün, S. (2018). Çağdaş çocuk yazını yazın eğitimine atılan ilk adım. İzmir: Tudem.

Dilidüzgün, Ş. (2017). Metindilbilim ve Türkçe öğretimi uygulamalı bir yaklaşım. Ankara: Anı.

Dilidüzgün, Ş., Çetinkaya Ezider, Z., Ak Başoğul, D., Karagöz, D. (2019). Türkçe öğretiminde metin türüne uygun okuma eğitimi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15 (1), 165-185.

Dombaycı, M. A., Bayraktar, O. ve Doğru, S. G. (2020). Felsefi okuma ve yazma. Konya: Çizgi.

Downing, J. (1971). The cognitive clarity theory of learning to read. 15.08.2023 tarihinde https://eric.ed.gov/?id=ED095477 adresinden erişilmiştir.

Dreher, M. J. ve Singer H. (1989). Friendly texts and friendly teachers. Theory Into Practice, 28 (2), 98-104.

Duran, E. ve Sezgin, B. (2012). Rehberli okuma yönteminin akıcı okumaya etkisi. GEFAD, 32 (3), 633-655.

Durmuş, M. (2013a). İkinci/yabancı dil öğretiminde sadeleştirilmiş metin sorunları üzerine. Bilig, 65, 135-150.

Durmuş, M. (2013b). Yabancılara Türkçe öğretimi. Ankara: Grafiker.

Eziler Kıran, A. ve Kıran, Z. (2021). Yazınsal okuma süreçleri. Ankara: Seçkin.

Frazier, L. ve Rayner, K. (1982). Making and correcting errors during sentence comprehension: eye movements in the analysis of structurally ambiguous sentences. Cognitive Psychology, 14, 178-210.

Freire, P. (2021). Ezilenlerin pedagojisi (Çev. D. Hattatoğlu). İstanbul: Ayrıntı.

Gedizli, M. (2006). Okuyabilmek okuma eğitimine giriş. İstanbul: Marka.

Gencan, T. N, Ediskun, H., Dürder, B. ve Gökşen, E. N. (1974). Yazın terimleri sözlüğü. Ankara: TDK.

Genette, G. (1997). Palimpsests: literature in the second degree. (Çev. C. Newman and C. Doubinsky). Lincoln and London: University of Nebraska.

Göçer, A. (2007). Bir öğrenme alanı olarak anlama eğitimi ve Türkçe öğretimindeki yeri. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(2), 17-39.

Göğüş, B. (1978). Orta dereceli okullarımızda Türkçe ve yazın eğitimi. Ankara: Gül.

Göksel, A. (2022). Okumayı etkileyen psikolojik faktörler. Korkut Ata Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 8, 946-962

Göktürk, A. (1988). Okuma uğraşı. İstanbul: İnkılap.

Grabe, W. ve Stoller, F. L. (2002). Teaching and researching reading. London: Pearson Education.

Gülerer, S. ve Batur, Z. (2004). Yanlış okuma tutum ve davranışları. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 77-88.

Günay, D. (2007). Metin bilgisi. İstanbul: Multilingual.

Gündüz, O. ve Şimşek, T. (2011). Anlama teknikleri 1 uygulamalı okuma eğitimi el kitabı. Ankara: Grafiker.

Güneş, F. (1992), Gizli okumaz-yazmazlık. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 25 (1), 245-249.

Güneş, F. (1997). Okuma yazma öğretimi ve beyin teknolojisi. Ankara: Ocak.

Güneş, F. (2007a). Ses temelli cümle yöntemi ve zihinsel yapılandırma. Ankara: Nobel.

Güneş, F. (2007b). Türkçe öğretimi ve zihinsel yapılandırma. Ankara: Nobel Yayıncılık.

Güneş, F. (2012). Okuma ve zihni yönetme. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9 (18), 1-15.

Güneş, F. (2017). Okumada zihinsel hazırlık ve önemi. Sınırsız Eğitim ve Araştırma Dergisi, 2 (2), 1-15.

Güneş, H. (2015). Eğitim bilimleri terimleri sözlüğü. Ütopya: Ankara.

Güzel, A. ve Karatay, H. (Ed.) (2019). Türkçe öğretimi el kitabı. Pegem Akademi: Ankara.

Hamzadayı, E. ve Batmaz, Ö. (2022). Okuduğunu anlamayı etkileyen etmenlere yönelik bir inceleme. Ege Eğitim Dergisi, 23 (2), 190-209.

Harris, A. J. ve Sipay, E. R. (1990). How to increase reading ability: a guide to developmental and remedial methods. New York: Longman.

Hedge, T. (2000). Teaching and learning in the language classroom. Oxford: Oxford University.

Hudson, T. (2007). Teaching second language reading. Oxford Oxford University.

Işıkdoğan, N. ve Kargın, T. (2010). Hikaye Haritası Tekniğinin Zihin Engelli Öğrencilerin Okuduğunu Anlama Becerilerini Kazanmalarındaki Etkililiği. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri Dergisi, 10 (3), 1489-1531.

İmer, K., Kocaman, A. ve Özsoy, A. S. (2011). Dilbilim sözlüğü. İstanbul: Boğaziçi Üniveristesi

İnan, D. ve Boldan, M. N. (2018). Implementation of reader-response theory in teaching short story. The Literacy Trek, 4 (2), 63-76.

İşeri, K. (2010). İlköğretim ikinci kademe öğrencilerinin okuma tutumlarının incelenmesi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 7 (2), .468-487.

Johnson, A. P. (2017). Okuma ve yazma öğretimi (Çev. Ed. A. Benzer). Ankara: Pegem Akademi.

Kanatlı, F. ve Çekici, Y. E. (2018). Okuma eğitimi alanındaki kuramsal kitaplarda okumanın kavram alanına yönelik eleştirel bir değerlendirme. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14 (1), 303-316.

Kanatlı, F. ve Çekici, Y. E. (2020a). Alımlama estetiği bağlamında edebiyat eğitimine farklı bir bakış denemesi. Uluslararası Türkoloji Araştırmaları ve İncelemeleri Dergisi, 5 (1), 54-63.

Kanatlı, F. ve Çekici, Y. E. (2020b). Habitus ve dil sosyalleşmesi bağlamında eğitimde fırsat eşit(siz)liği (Ed. İ. Kalenderoğlu, P. Kanık Uysal). Türkçe eğitimine adanan bir ömür Dr. Asiye Duman’a Armağan içinde (s. 305-316). Ankara: Pegem Akademi.

Kanık Uysal, P. (2018). Akıcı okuma odaklı okuma öğretiminin beşinci sınıf öğrencilerinin okuma ve okuduğunu anlama becerileri üzerindeki etkisi. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Kanık Uysal, P. (2021). Akıcı okuma, okuduğunu anlama ve kelime hazinesinin geliştirilmesinde kullanılan bir yöntem: okuma tiyatrosu. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 9(1), 76-93.

Kara, M. ve Armut, M. (2020). Dil eğitiminde göz izleme tekniğinin kullanılması. Turkophone Türkçe konuşurların akademik dergisi, 7 (1), 1-27.

Kara, M. ve Çekici, Y. E. (2017). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde kullanılan ders kitaplarında metinler arası aşamalılık: Yedi İklim Türkçe ve İzmir üzerine karşılaştırmalı bir inceleme. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6 (2), 411-426.

Karaağaç, G. (2013). Dil bilimi terimleri sözlüğü. Ankara: TDK.

Karabay, A. (2013). Eleştirel okuma öz yeterlik algısı ölçeğinin geliştirilmesi. Turkish Studies, 8 (13), 1107-1122.

Karataş, R. (2021). Braille okuma-yazma. Ankara: Nobel.

Karataş, T. (2019). Ansiklopedik edebiyat terimleri sözlüğü. İstanbul: İz.

Karatay, H. (2015). Eleştirel düşünme ve okuma alışkanlığı becerilerinin geliştirilmesi için edebiyat halkası: kitap eleştirisi modeli. Millî Eğitim Dergisi, 208 (44), 6-17.

Karatay, H. (2021). Okuma eğitimi kuram ve uygulama. Ankara: Pegem Akademi.

Karatay, H. (Ed.). (2019). Dil eğitiminin temel kavramları. Elazığ: Asos.

Karatay, H. ve Soysal, İ. (2021). Edebiyat halkalarının 5. sınıf öğrencilerinin okuma becerilerine etkisi. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, 22, 666-677.

Karatay, H., Külah, E. ve Kaya, S. (2020). Okuma alışkanlığını geliştirme yöntem, teknik ve modelleri. Okuma Yazma Eğitimi Araştırmaları Dergisi, 8 (1), 89-107.

Kardaş, M. N. ve Koç, R. (Ed.) (2018). Dil ve edebiyat eğitiminin temel kavramları. Ankara: Pegem Akademi.

Kargın, T., Altun, D., Güldenoğlu, İ. B. (Ed.) (2021). Değerlendirmeden uygulamaya tüm yönleriyle erken okuryazarlık. Ankara: Pegem Akademi.

Kasap, D. ve Susar Kırmızı, F. (2017). Yaratıcı okuma sürecini değerlendirme ölçeği: geçerlik güvenirlik çalışması. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 13 (1), 166-175.

Kavcar, C., Sever, S. ve Oğuzkan, F. (2003). Türkçe öğretimi. Ankara: Engin.

Kaya, D. ve Yıldırım, K. (2016). Dördüncü sınıf öğrencilerinin akıcı okumalarının basit ve çıkarımsal anlama düzeylerine göre değerlendirilmesi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 4 (3), 416-430.

Keskin, H. K ve Baştuğ, M. (2013). Geçmişten günümüze akıcı okuma. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 171, 189-208.

Kılıç Çakmak, E. (2007). Çoklu ortamlarda darboğaz: aşırı bilişsel yüklenme. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 27 (2), 1-24.

Kırcalı, M. (2013). Ambliopi (göz tembelliği). Sağlığımız, Ocak/Şubat, 2.

Kodan, H. (2015). Koro, tekrarlı ve yardımlı okuma yöntemlerinin zayıf okuyucuların okuma ve anlama becerileri üzerine etkisi. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Korkmaz, Z. (2017). Dil bilgisi terimleri sözlüğü. Ankara: TDK.

Kökçü, Y. (2019). İşlemsel okuma modelinin 7. sınıf öğrencilerinin okuduklarını anlama becerilerine etkisi. Doktora Tezi, Fırat Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Elazığ.

Kraaykamp, G. (2003). Literary socialization and reading preferences. effects of parents, the library, and the school. Poetics, 31 (3-4), 235-257.

Kurbanoğlu, S. S. (2010). Bilgi okuryazarlığı: kavramsal bir analiz. Türk Kütüphaneciliği, 24 (4), 723-747.

Kurudayıoğlu, M. (2011). Zihinsel ve fiziksel bir süreç olarak okuma. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 31 (1), 15-29.

Kurudayıoğlu, M. ve Çelik, G. (2013). Türkçe öğretmeni adaylarının okumaya ve okuma eğitimine ilişkin özyeterlik algıları. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6 (4), 109-138.

Kuruyer, H. G. (2014). Zenginleştirilmiş okuma programının okuma güçlüğü olan öğrencilerin bilişsel süreç ve nöral yapılarına etkisi. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Kutlutürk, S. (2020). Readers typology: can poor readers advance to good readers? International Journal of Academic Research in Education, 6 (1), 46-55.

Manguel, A. (2022). Okumanın tarihi (Çev. F. Elioğlu). İstanbul: YKY.

Marshal, G. (2020). Sosyoloji sözlüğü (Çev. O. Akınhay ve D. Kömürcü). İstanbul: bilim ve Sanat.

MEB (2018). Okuma becerileri dersi öğretim programı. Ankara: MEB.

MEB (2019). Türkçe dersi öğretim programı (ilkokul ve ortaokul 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar). Ankara: MEB.

Melanlıoğlu, D. (2014). Okuma kaygısı ölçeğinin psikometrik özelliklerinin belirlenmesi. Eğitim ve Bilim Dergisi, 176, 95-105.

Mete, G. ve Sis, N. (2016). Okumaya adanmışlık modeli ile sekizinci sınıf öğrencilerinin okuduğunu anlama düzeyleri ve okuma motivasyonlarının geliştirilmesi. Turkish Studies, 11 (14), 457-478.

Mueller, A., Johnston, M. ve Bligh, D. (2002). Joining mind mapping and care planning to enhance student critical thinking and achieve holistic nursing care. Nursing Diagnosis, 13 (1), 24-27.

Mutlu, E. (2017). İletişim sözlüğü. Ankara: Ütopya.

Narin, B. (2018). Kişiselleştirilmiş çevrimiçi haber akışının yankı odası etkisi, filtre balonu ve siberkanalizasyon kavramları çerçevesinde incelenmesi. Selçuk İletişim, 11 (2), 232-251.

Nas, R. (2002). Çocuk edebiyatı. Bursa: Ezgi.

Nuttal, C. (2005). Teaching reading skills in a foreign language. Oxford: Macmillian.

Okur, A. (2007). Serbest okuma etkinliğinin sözcük hazinesi ve kavram gelişimine etkisi (MEB tarafından ilköğretim ikinci kademe öğrencilerine önerilen 100 temel eser örneğinde). Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.

Okur, A. (Ed.) (2013). Yaşam boyu okuma eğitimi. Ankara: Pegem Akademi.

Okur, A., Yardım, L. ve Yücelşen, N. (2020). Uluslararası öğrencilerin serbest okuma durumları. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi, 9 (3), 1180-1192.

Onan, B. (2013). Dil eğitiminin temel kavramları. Ankara: Nobel.

Onan, B. (2016a). Dil eğitiminde kullanılan bilimsel terminoloji üzerine bir tasnif çalışması. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 13 (34), 51-67.

Onan, B. (2016b). Söz varlığı terminolojisi üzerine bir analiz çalışması. Millî Eğitim Dergisi, 210, 11-29.

Onan, B. (2017). Dil öğretiminde disiplinler arası yaklaşımlar. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14 (39), 145-159.

Onan, B. ve Kan, M. O. (Ed.). (2019). İlk okuma yazma ve Türkçe öğretimi. Ankara: Nobel.

Ong, W. J. (2020). Sözlü ve yazılı kültür sözün teknolojileşmesi (Çev. S. Postacıoğlu Banon). İstanbul: Metis.

Ozankaya, Ö. (1975). Toplumbilim terimleri sözlüğü. Ankara: TDK.

Öner, U. (2007). Bibliyoterapi. Çankaya Üniversitesi Journal of Arts and Sciences, 7, 133-150.

Özbay, M. ve Bahar, M. A. (2012). İleri okur ve üstbiliş eğitimi. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi, 1 (1), 158-177.

Özdemir, E. (2007). Eleştirel okuma. Ankara: Bilgi.

Özdemir, E. (2014). Edebiyat sözlüğü. Ankara: Bilgi.

Özdemir, O. (2008). Eleştirel düşünme. İstanbul: Kriter.

Özdemir, S. ve Akkaya, N. (2014). Ortaöğretim öğrencileri için okumaya yönelik tutum ölçeği, geçerlik ve güvenirlik çalışması. Millî Eğitim Dergisi, 203, 55-73.

Özkan, E. (2012). İlköğretim 8. sınıf Türkçe ders kitaplarında öğrencilere kazandırılması hedeflenen sözcüklerin öğretimi ve iç sözlük ilişkisi. Yüksek Lisans Tezi, Mersin Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Mersin.

Öztürk, H. ve Tağa, T. (2018). Ortaokul öğrencilerinin bir yıllık z-kütüphane deneyimleri: bir durum çalışması. Türk Kütüphaneciliği, 32 (1), 7-18.

Öztürk, İ. Y. (2014). Görsel okuma kapsamında grafik simgeler. Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Pamuk, O. (2021). Saf ve düşünceli romancı. İstanbul: YKY.

Razı, S. (2007). Okuma becerisi öğretimi ve değerlendirilmesi. İstanbul: Kriter.

Rızvanoğlu, E. (2013). Anlamdan yoruma: dil felsefesinin sınırları üzerine bir inceleme. Doktora Tezi, Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Richards, J. C. ve Schmidt, R. (2002). Longman dictionary of language teaching and applied linguistics. London: Longman.

Rutli, E. E. (2016). Derrida’nın yapısökümü. Temâşâ, 5, 49-67.

Topakkaya, A. (2007). Felsefî hermeneutik. flsf Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi, 4, 75-92.

Turanlı, A. S. (2008). Yabancı dil öğretiminde yoğun ve kapsamlı okuma. Millî Eğitim Dergisi, 180, 305-313.

Sarar Kuzu, T. (2004). Etkileşimsel model’e uygun okuma öğretiminin Türkçe bilgilendirici metinleri anlama düzeyine etkisi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 37 (1), 55-77.

Sarıkaya, B. (2017). Türkçe öğretiminde görsel okuma. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 5 (3), 779-796.

Sarıkaya, B. (2018). Okuma eğitiminin temel kavramları (Ed. M. N. Kardaş, ve R. Koç). Dil ve edebiyat eğitiminin temel kavramları içinde (s. 151-164). Ankara: Pegem Akademi.

Savaşçı, M. (2019). Bridging the gap: Comparing the relative effects of sustained silent reading (SSR), assisted repeated reading (ARR), and traditional reading (TR) on EFL learners' reading comprehension and silent reading rate, vocabulary knowledge, motivation for reading, and attitudes toward reading. Doktora Tezi, Yeditepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.

Sever, S. (2015). Çocuk ve edebiyat. İzmir: Tudem.

Sevim, O. ve Söylemez, Y. (Ed.) (2019). Okuma eğitimi. Ankara: Nobel.

Shohamy, E. ve Gorter, D. (2009). Linguistic landscape: expanding the scenery. New York: Routledge

Silik, Y. ve Aydın, F. (2021). Dijital okuryazarlık ve teknoloji okuryazarlığı: karşılaştırmalı bir inceleme. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19 (4), 17-34.

Soysal, T. (2021). Okuma ve anlama bağlamında hızlı okuma teknikleri. Uluslararası Karamanoğlu Mehmetbey Eğitim Araştırmaları Dergisi, 3 (2), 129-137.

Şahbaz, N. K. (2009). Türkiye'de İlkokuma ve Yazma Öğretiminin Tarihsel Gelişimi-1. Ankara: MEB.

Şanal, A. (2016). Ders kitabı olarak z-kitap kullanımının okuduğunu anlamaya etkisi. Yüksek Lisans Tezi, Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Bolu.

Şen, Ü. (Ed.). (2022). Dil eğitiminin temel kavramları. Ankara: Pegem Akademi.

TDK (2011). Güncel Türkçe sözlük. Ankara: TDK.

Temizkan, M. (2008). Bilişsel okuma stratejilerinin Türkçe derslerinde bilgiye dayalı metinleri okuduğunu anlama üzerindeki etkisi. Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28 (2), 129–148.

Temizkan, M. (2011). Türkçe öğretmeni adaylarının temel dil becerilerinden okuma ile ilgili kavramları öğrenme düzeyleri ve kavram yanılgıları. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 17, 29-47.

Temizkan, M. (2021). Metin türlerine göre okuma eğitimi. Ankara: Nobel.

Tercanlıoğlu, L. ve Akarsu, O. (2012). Reading theories in reading education. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 16 (3), 59-72.

Tracey D. H. ve Morrow, L. M. (2017). Okumaya genel bir bakış: kuram ve modellere giriş (Çev. Ed. H. Ülper). Ankara: Pegem Akademi

Türkben, T. (2019). Etkin bir okuma becerisi öğretim modelini temel alan izlence: etkileşimsel okuma modeli. ZFWT, 11 (1), 141-163.

Türkyılmaz, M. (2021). Gençlik edebiyatı ve okuma kültürü. Ankara: Pegem Akademi.

Uçgun, D. (2016). Ortaokul öğrencilerinin okuma ve dinleme kaygıları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür ve Eğitim Dergisi, 5 (4), 1958-1970.

Uslu Üstten, A. (2018). Gençlik edebiyatı. Ankara: Nobel.

Uslu Üstten, A. (2022). Okuma eğitiminin temel kavramları (Ed. Ü. Şen). Dil eğitiminin temel kavramları içinde (s. 69-96). Ankara: Pegem Akademi.

Uyar, Y., Yıldırım, K. ve Ateş, S. (2011). Okuma uzmanlığının Türkiye’deki üniversitelerde lisansüstü bir program olarak yapılandırılması. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4 (1), 132-149.

Uzun, G. L. (2009). Yaratıcı bir süreç olarak okuma. Dil Dergisi, 143, 7-19.

Uzunkol, E. (2013). Akıcı okuma sürecinde karşılaşılan sorunların tespiti ve giderilmesine yönelik bir durum çalışması. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9 (1), 70-83.

Uzunoğlu, D., Gök, S. ve Yıldırım, K. (2022). Kelime tanıma becerisinin önemi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 10 (2), 475-506.

Ülper, H. ve Çetinkaya, G. (2020). Türkçe öğrenen yabancı öğrencilerin okuma sürecinde bilinmeyen sözcüklerle karşılaşınca başvurdukları çıkarım stratejilerine ilişkin görünümleri. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 18 (1), 107–121.

Vardar, B. (2002). Açıklamalı dilbilim terimleri sözlüğü. İstanbul: Multilingual.

Yalçın, A. (2012b). Türkçe öğretim yöntemleri yeni yaklaşımlar. Ankara: Akçağ.

Yalçın, A. ve Aytaş, G. (2017). Çocuk edebiyatı. Ankara: Akçağ.

Yalçın, S. (2018). 21. Yüzyıl becerileri ve bu becerilerin ölçülmesinde kullanılan araçlar ve yaklaşımlar. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 51 (1), 183-201.

Yanık, H. (2016). Yapısöküm üzerine birkaç not. Abant Kültürel Araştırmalar Dergisi (AKAR), 1 (2), 91-98.

Yazıcı, K. (2006). Hikâye edici metinlerin çözümlenmesinde hikâyenin yüzü stratejisinin kullanımı. TÜBAR, 20, 229-241.

Yeşil, F. ve Beyreli, L. (2022). Kuramdan uygulamaya Türkçe eğitiminde bibliyoterapi. Ankara: Nobel.

Yıldız, C. ve Okur, A. (2010). İlköğretim okullarındaki okuma etkinliklerinde göz ardı edilen bir konu: sözcük öğretimi. TÜBAR, 27, 753-773.

Yıldız, M. (2013). Okuma motivasyonu, akıcı okuma ve okuduğunu anlamanın beşinci sınıf öğrencilerinin akademik başarılarındaki rolü. Turkish Studies, 8 (4), 1461-1478.

Yıldız, N. ve Keskin, H. (2016). Ergenlik dönemindeki öğrencilerin dijital ve matbu okumaya karşı tutumlarının çeşitli değişkenlere göre değerlendirilmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12 (1), 344-361.

Yılmaz, B. (2012). Okumanın nörobiyolojisi. Türk Kütüphaneciliği Dergisi, 26 (1), 142-147.

Yılmaz, M. (2006). İlköğretim 3. sınıf öğrencilerinin sesli okuma hatalarını düzeltmede ve okuduğunu anlama becerilerini geliştirmede tekrarlı okuma yönteminin etkisi. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Yılmaz, M. (2008a). Kelime tekrar tekniğinin akıcı okuma becerilerini geliştirmeye etkisi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 6(2), 323-350.

Yılmaz, M. (2008b). Türkçede okuduğunu anlama becerilerini geliştirme yolları. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 5 (9), 131-139.

Yılmaz, M. (2014). Bilgi ile iyileşme: bibliyoterapi. Türk Kütüphaneciliği Dergisi, 28 (2), 169-181.

Yılmaz Hiğde, A. ve Baştuğ, M. (2021). Aile okuryazarlığı kavramına kuramsal bir bakış. İstanbul Aydın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 7 (1), 89-109.