Değişim Yönetimi: Üç Temel Değişim Stratejisine Genel Bir Bakış
Özet
Bu bölümde, programlı değişim perspektifi, siyasi değişim perspektifi ve değişimin kurumsal gelişim perspektifi olmak üzere üç temel değişim stratejisi ele alınmıştır. Bağlamlar farklılık gösterdiğinden ve kurumların aynı yapıya sahip olması mümkün olmadığından, her koşulda bütün kurumlarda işletilebilecek ortak bir değişim perspektifi bulunmamaktadır. Genellikle yöneticiler, daha önce kullandıkları değişim teorisini kullanmaya devam etmektedirler. Bununla birlikte, eski sorunların daha önceden bilinen veya uygulanan yöntemlerle ele alınması etkili bir değişimle sonuçlanmaz. Bu durum, özellikle değişimin daha önce başarılı bir şekilde uygulanmadığı koşullarda ortaya çıkmaktadır. Değişim stratejisi konusuna bakıldığında programlı yaklaşımı seçme yönünde ciddi bir eğilim olduğu görülmektedir; bunun nedeni ise kurumların programlı şekilde işletilmesinin tercih edilen yaygın bir uygulama olmasıdır. Daha önce de bahsedildiği üzere, güç ve çatışma konularının büyük oranda dikkate alınmaması programlı değişim perspektifinin dezavantajlarından bir tanesidir. Yine burada ifade edildiği şekliyle, salt siyasi bir yaklaşım da çok alaycı görülebilmektedir; ancak bu strateji, aynı zamanda, acil tıbbın heterojenliğini de yansıtmaktadır. Kişisel gelişim yaklaşımı, üst düzeyde bağlılık gerektiren, katılımcı ve aşağıdan yukarıya işleyiş gösteren bir anlayışa dayalıdır. Kişisel gelişim değişim süreci, mal ve hizmetlerin kaynak dönüşümü yoluyla doğrudan veya dolaylı olarak üretildiği ya da teslim edildiği yapısal olanakları ve bu yetilerin altında yatan süreçleri temel alır.14 Araştırmalar, olanakların kalitesi ve mali performans arasında olumlu bir ilişki olduğunu ortaya koymaktadır.16,17 Kişisel gelişim yaklaşımı cazip bir yöntem olarak görülmekle birlikte naif olduğu gerekçesiyle eleştirilere de maruz kalmaktadır.
Referanslar
Fitzgerald A, Teal G. (2003). Health reform, professional identity and occupational subcultures: the changing interprofessional relations between doctors and nurses. Contemporary Nurse 2003; 16 (1–2): 9–19.
Callan VJ, Gallois C, Mayhew MG, et al. Restructuring the multi-professional organization: professional identity and adjustment to change in a public hospital. Journal of Health and Human Services Adminstration 2007; 29: 448–77.
Weber M. The Theory of Social and Economic Organization. Translated by AM Henderson & Talcott Parsons. New York, NY: Free Press, 1947.
Kotter JP. Leading Change. Boston, MA: Harvard Business School Press, 1996.
Nelson RR, Winter SG. An Evolutionary Theory of Economic Change. Cambridge, MA: Belknap Press, 1982.
Schein E. Organizational Culture and Leadership. San Francisco, CA: Jossey-Bass, 1985.
Pfeffer J. Power in Organizations. Marshfield, MA: Pitman, 1981.
Grant RM. Contemporary Strategy Analysis. Oxford: Blackwell, 2008.
Bolman L, Deal T. Reframing Organizations: Artistry, Choice and Leadership, 3rd edn. San Francisco, CA: Jossey-Bass, 2003.
Petri H, Govern J. Motivation: Theory, Research, and Applications. Belmont, CA: Wadsworth, 2003.
Maslow A. Motivation and Personality. New York, NY: Harper & Row, 1954.
Herzberg F. One more time. How do you motivate employees? Harvard Business Review 1968; 46 (1): 53–62.
Miner J. Organizational Behavior I: Essential Theories of Motivation and Leadership. Armonk: ME Sharpe, 2005.
Beer M, Nohria N. Breaking the Code of Change. Boston, MA: HBS Press, 2000.
Beckhard R, Harris RT. Organizational Transitions: Managing Complex Change. Reading, MA: Addison-Wesley, 1987.
Hahn W, Powers TL. Strategic plan quality, implementation capability and firm performance. Academy of Strategic Management Journal 2010; 9 (1).
Tang EC, Liou FM. Does firm performance reveal its own causes? The role of Bayesian inference. Strategic Management Journal 2010; 31 (1): 37–51.
Referanslar
Fitzgerald A, Teal G. (2003). Health reform, professional identity and occupational subcultures: the changing interprofessional relations between doctors and nurses. Contemporary Nurse 2003; 16 (1–2): 9–19.
Callan VJ, Gallois C, Mayhew MG, et al. Restructuring the multi-professional organization: professional identity and adjustment to change in a public hospital. Journal of Health and Human Services Adminstration 2007; 29: 448–77.
Weber M. The Theory of Social and Economic Organization. Translated by AM Henderson & Talcott Parsons. New York, NY: Free Press, 1947.
Kotter JP. Leading Change. Boston, MA: Harvard Business School Press, 1996.
Nelson RR, Winter SG. An Evolutionary Theory of Economic Change. Cambridge, MA: Belknap Press, 1982.
Schein E. Organizational Culture and Leadership. San Francisco, CA: Jossey-Bass, 1985.
Pfeffer J. Power in Organizations. Marshfield, MA: Pitman, 1981.
Grant RM. Contemporary Strategy Analysis. Oxford: Blackwell, 2008.
Bolman L, Deal T. Reframing Organizations: Artistry, Choice and Leadership, 3rd edn. San Francisco, CA: Jossey-Bass, 2003.
Petri H, Govern J. Motivation: Theory, Research, and Applications. Belmont, CA: Wadsworth, 2003.
Maslow A. Motivation and Personality. New York, NY: Harper & Row, 1954.
Herzberg F. One more time. How do you motivate employees? Harvard Business Review 1968; 46 (1): 53–62.
Miner J. Organizational Behavior I: Essential Theories of Motivation and Leadership. Armonk: ME Sharpe, 2005.
Beer M, Nohria N. Breaking the Code of Change. Boston, MA: HBS Press, 2000.
Beckhard R, Harris RT. Organizational Transitions: Managing Complex Change. Reading, MA: Addison-Wesley, 1987.
Hahn W, Powers TL. Strategic plan quality, implementation capability and firm performance. Academy of Strategic Management Journal 2010; 9 (1).
Tang EC, Liou FM. Does firm performance reveal its own causes? The role of Bayesian inference. Strategic Management Journal 2010; 31 (1): 37–51.
