T/TAP Stentleme Tekniği

T ve TAP (T and small protrusion) stentleme teknikleri, koroner bifurkasyon lezyonlarının tedavisinde provizyonel yaklaşım esnasında yan dala ikinci bir stent yerleştirilmesi gerektiğinde kurtarıcı ve uygulaması kolay bir yöntem olarak öne çıkmaktadır. Tarihsel süreçte ilk kez 1995 yılında başarılı şekilde uygulanan T stent tekniğinin ardından, yan dal ostiumunun tam olarak kaplanmasını sağlamak ve restenoz riskini en aza indirmek amacıyla 2007 yılında modifiye T ve TAP tekniği geliştirilmiştir. Klinik metaanaliz çalışmaları, T-TAP yönteminin major advers kardiyak olaylar (MACE), stent trombozu ve kardiyak ölüm oranları açısından diğer karmaşık çift stentleme teknikleriyle benzer güvenlilik ve etkinlik profiline sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Bu teknik özellikle belirgin yan dal akış bozukluklarında (TIMI <3), büyük yan dal diseksiyonlarında veya anatomik olarak gelecekte bu dala erişimin kritik önem taşıdığı vakalarda tercih edilmektedir. Uygulama protokolü; ana dalın ilaç salınımlı stentle kaplanması, proksimal optimizasyon tekniği (POT), yan dalın yeniden tellenmesi, kissing balon dilatasyonu ve nihai POT adımlarından oluşur. Yeniden telleme işlemi TAP tekniğinde proksimal hücreden yapılarak metalik bir neokarina oluşturulurken, T stentlemede distal hücreden gerçekleştirilir ve ana dala stent protrüzyonu yapılmaz. İşlem sırasında karşılaşılabilecek zor tellenme, balon ilerletememe veya ostiyal konumlandırma hataları gibi teknik güçlükler; hidrofilik kılavuz teller, çapalama teknikleri ve çoklu ortogonal açılardan anjiyografik kontroller yardımıyla başarılı bir şekilde çözülebilmektedir.

T and TAP (T and small protrusion) stenting techniques serve as reliable and easily applicable rescue methods when a second stent is required during a provisional approach in coronary bifurcation lesions. First applied in 1995, the classical T-stenting was followed by the TAP technique in 2007, developed to ensure full coverage of the side branch ostium and minimize restenosis risks. Meta-analyses show that the T-TAP method exhibits a favorable safety profile, with no significant differences in major adverse cardiac events (MACE), stent thrombosis, or cardiac mortality compared to other complex bifurcation techniques. The technique is preferred during significant side branch flow impairment (TIMI <3), large ostial dissections, or when future side branch access is essential. The protocol sequential steps include main vessel stenting, proximal optimization technique (POT), side branch rewiring, simultaneous kissing balloon inflation, and a final POT. While TAP stenting requires proximal cell rewiring to intentionally create a minimal metallic neocarina for complete ostial coverage, T-stenting utilizes distal cell rewiring without stent protrusion into the main vessel. Intraprocedural technical difficulties like challenging rewiring, balloon delivery failure, or ostial misalignment can be effectively managed using hydrophilic wires, anchor techniques, and multiple orthogonal angiographic views.