Trakeal Tümörler

Trakeal tümörler, tüm solunum sistemi malignitelerinin yalnızca %0,2'sini oluşturan oldukça nadir fakat erişkinlerde sıklıkla maligndir. Tanı anında genellikle ileri evrede olan bu hastalıkta en sık yassı hücreli karsinom (SCC) ve adenoid kistik karsinom (ACC) alt tipleri görülür. SCC vakalarının arkasında sigara kullanımı ve hidrokarbon inhalasyonu gibi belirgin risk faktörleri yatarken, ACC için tanımlanmış bir risk faktörü bulunmamaktadır. Semptomlar dispne, öksürük, hemoptizi ve wheezing gibi spesifik olmayan solunum şikayetleri olduğundan astım veya KOAH ile sıklıkla karıştırılmakta ve tanı gecikmektedir. Kesin tanı bilgisayarlı toraks tomografisi ve bronkoskopik biyopsi ile konur. Tedavi yaklaşımında, trakeanın %50'sinden azının tutulduğu erken evre uygun vakalarda cerrahi en değerli seçenektir ve cerrahi uygulanan hastalarda 5 yıllık genel sağkalım %50'ye ulaşmaktadır. Cerrahinin mümkün olmadığı durumlarda ilk seçenek radyoterapi olup, lokal ileri hastalıklarda post-operatif kemoradyoterapi kombinasyonları sağkalımı optimize eder. Prognoz alt tipe göre değişmekte olup, 5 yıllık sağkalım oranı ACC'de %74 iken SCC'de %12 gibi düşük bir düzeydedir. Göğüs hastalıkları, radyoloji, patoloji ve onkoloji uzmanlarının yer aldığı multidisipliner bir yaklaşım başarı şansını artırır.

Tracheal tumors are highly rare entities accounting for only 0.2% of all respiratory malignancies, yet they are predominantly malignant in adults. Frequently diagnosed at advanced stages due to non-specific presentation, the most common histopathological subtypes are squamous cell carcinoma (SCC) and adenoid cystic carcinoma (ACC). While smoking and hydrocarbon inhalation are established risk factors for SCC, no specific risk factor is identified for ACC. Symptoms typically mimic common respiratory disorders including dyspnea, cough, hemoptysis, and wheezing, frequently leading to misdiagnoses such as asthma or COPD and causing significant diagnostic delays. Definitive diagnosis is established via thoracic computed tomography and bronchoscopic biopsy. Regarding management, surgical resection remains the most viable definitive treatment in eligible early-stage cases where less than 50% of the trachea is involved, yielding a 5-year overall survival rate of 50% compared to only 10% in non-surgical candidates. For unresectable disease, radiotherapy is the primary modality, and post-operative adjuvant chemoradiotherapy is utilized in locally advanced disease to enhance survival. Prognosis varies substantially by histology; the 5-year survival is 74% for ACC but drops to 12% for SCC. A multidisciplinary team approach involving pulmonology, thoracic surgery, radiology, and oncology is imperative to optimize patient outcomes.