Teaching Practice Experiences in Accreditation Process: Opinions of Practice Teachers
Özet
This qualitative study examines the opinions of special education practice teachers regarding teacher training, quality, and accreditation processes during teaching practice. Utilizing a phenomenological design, data were collected through a focus group interview with six experienced special education practice teachers working in special education schools in Turkey. The findings revealed three main themes: Quality of Teaching Practices, Contributions of Teaching Practices, and Aspects to Be Developed. The quality of teaching practice is significantly influenced by regular feedback from university instructors and practice teachers, effective technology integration, positive pre-service teacher characteristics, and constructive reflections on past experiences. Teaching practice provides mutual benefits, enhancing pre-service teachers' practical skills across various disability groups while motivating practice teachers to update their professional knowledge. However, several areas require development, including addressing the high number of pre-service teachers per classroom, increasing practice course hours, placing practice in earlier curriculum stages, and implementing specialized training and quality standards for practice teachers. Additionally, supportive school management attitudes and digital collaboration platforms between the Ministry of National Education and the Council of Higher Education are highlighted as crucial factors. Ultimately, the study emphasizes establishing accreditation standards for practice stakeholders to elevate the overall quality of special education teacher preparation.
Referanslar
Adıgüzel, A. & Sağlam, M. (2009). Öğretmen eğitiminde program standartları ve akreditasyon. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 10(3), 83-104.
Alpaydın, Y., & Topal, M. (2022). Eğitim fakültelerindeki akreditasyon deneyimleri üzerine nitel bir araştırma. İnsan ve Toplum, 12(2), 232-265.
Al-Ghaith, A. M. (2015). The effect of applying academic accreditation at the faculty of education at King Saud University on the performance of its staff members from their perspective. Journal of Al-Quds Open University for Educational & Psychological Research & Studies, 3(12), 4.
Ataman, O. & Adıgüzel, A. (2019). Türkiye ve Avustralya öğretmen yetiştirme sistemleri ve akreditasyon modellerinin karşılaştırmalı incelenmesi. Journal of Theoretical Educational Science, 12(2), 678-700.
Atatekin, E. & Dulupçu, M. A. (2018). Kalitede yeni bir sayfa mı yoksa eskilerin tekrarı mı? Bazı devlet üniversitelerinin kurumsal iç değerlendirme raporlarının eğitim perspektifi. Üniversite Araştırmaları Dergisi, 1(1), 14-24.
Azar, A. (2003). Okul deneyimi ve öğretmenlik uygulaması derslerine ilişkin görüşlerinin yansımaları. Milli Eğitim, 158.
Baştürk, S. (2007). Öğretmen adaylarının öğretmenlik uygulaması dersiyle ilgili deneyimleri. 16. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi, 3, 664-670.
Borat, O. (2011). Türkiye yeterlilikler çerçevesi hazırlama çalışmaları (15 Haziran 2011). MYK.
Boz, N. & Boz, Y. (2006). Do prospective teachers get enough experience in school placements? Journal of EducationforTeaching, 32(4), 353–368.
Creswell, J.W. (2017). Research Desıgn Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches, Araştırma Deseni. Nitel, Nicel ve Karma Yöntem Yaklaşımları (Çev. Editörü Demir, S.B.) Ankara: Eğiten Yayıncılık
Dey, N. (2011). Quality assurance and accreditation in higher education: India vis-a-vis European countries. European Journal of Higher Education, 1(2-3), 274-287.
Doğan, İ. (1999). Eğitimde kalite ve akreditasyon sorunu: Eğitim fakülteleri üzerine bir deneme. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 20(20), 503-519.
European Standards and Guidelines (ESG). (2015). Standards and guidelines for quality assurance in the european higher education area. Brussels, Belgium. (19/08/2022 tarihinde https://www.enqa.eu/wp-content/uploads/2015/11/ESG_2015.pdf adresinden ulaşılmıştır).
Erkuş, L. & Özdemir, S. M. (2010). Eğitim fakültelerinin akreditasyon sürecine hazır olma durumuna ilişkin öğretim elemanlarının görüşlerinin değerlendirilmesi. Çukurova Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(38), 118-133.
Gaudın, C. & Chalies, S. (2015). Video viewing in teacher education and professional development: a literature review. Educational Research Review, 16, 41-67.
Görgen, İ., Çokçalışkan, H. & Korkut, Ü. (2012). Öğretmenlik uygulaması dersinin öğretmen adayları, uygulama öğretmenleri ve uygulama öğretim üyeleri açısından işlevselliği. Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (28), 56-73.
Grossman, G. M., Sands, M. K. & Brittingham, B. (2010). Teacher education accreditation in Turkey: The creation of a culture of quality. International Journal of Educational Development, 30(1), 102-109.
Günel, E., Türe, H. & Deveci, H. (2020). Akredite edilen sosyal bilgiler öğretmenliği programı öğretmen adaylarına göre akreditasyon: Anadolu Üniversitesi Örneği. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21(2), 1015-1034.
Karslı, M. D., Yıldız, K., Akgün, N., & Cerit, Y. (2001). Yeni yönetim teorilerinin bazı kavramları açısından eğitim fakültelerinin akreditasyon uygulamasının analitik olarak değerlendirilmesi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 27(27), 347-358.
Kavak, Y. (1999). Öğretmen eğitiminde yeni bir yaklaşıma doğru: Standartlar ve akreditasyon. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 19(19), 313-324.
Kossar, K. (2003). Graduate practicum-special education: assessment through portfolio development. Teacher Education and Special Education, 26(2), 145- 149. https://doi.org/10.1177/088840640302600208
Kiraz, E. (2001). Aday öğretmen-rehber öğretmen etkileşimi: Mesleki gelişimde diğer boyut. Eğitim Araştırmaları, 5, 85-92.
Lewis, S. E. (2016). Perceptions of university faculty regarding accreditation in a college of education (Doctoral dissertation, University of South Florida).
Mandavkar, P. (2019). Reform procsess in higher education and need of assessment and accreditation. Research Journal of India, 6(2), 1-4.
Murray, F. B. (2000). The role of accreditation reform in teacher education. Educational Policy, 14(1), 40-59.
Nougaret, A. A., Scruggs, T. E., & Mastropieri, M. A. (2005). Does teacher education produce better special education teachers?. Exceptional Children, 71(3), 217-229.
Öğretmen Yetiştirme ve Geliştirme Genel Müdürlüğü, (2017). Öğretmenlik mesleği genel yeterlikleri. Ankara, 2017. (19/08/2022 tarihinde https://oygm.meb.gov.tr/dosyalar/StPrg/Ogretmenlik_Meslegi_Genel_Yeterlikleri.pdf adresinden ulaşılmıştır).
Özer, M. (2012). Türkiye’de yükseköğretimin yeniden yapılandırılması ve kalite güvence sistemi. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 2, 18-21.
Özer, M., Gür, B. S. & Küçükcan, T. (2011). Kalite güvencesi: Türkiye yükseköğretimi için stratejik tercihler. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, (2), 59-65.
Özyürek, M. (2008). Nitelikli öğretmen yetiştirmede sorunlar ve çözümler: Özel eğitim örneği. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 6(2), 189-226.
Piştav Akmese, P. & Kayhan, N. (2016). Opinions of the teachers about the communication modes/approaches used in the education period of the hearing-impaired children educated at pre-school level. Ege Journal of Education 17(2): 296-332.
Piştav Akmeşe, P. & Kayhan, N. (2021). Koronavirüs (Covid-19) salgınında özel eğitimde öğretmenlik uygulaması dersi ve öğretmen deneyimleri. Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 22(1), 73- 104.
Sağ, R. (2008). The expectations of student teachers about cooperating teachers, superivisors, and practice school. Eurasian Journal of Educational Research, 32, 117- 132.
Sarıçoban, A. (2008). Okul deneyimi ve öğretmenlik uygulaması derslerine ilişkin uygulama öğretmenleri ve öğretmen adaylarının görüşleri. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28(3), 31-55.
Staub, D. (2019). Another accreditation? What’s the point?’ Effective planning and implementation for specialised accreditation. Journal Quality in Higher Education, 25(2), 171-190.
Tezsürücü, D. & Aybarç-Bursalıoğlu, S. (2013). Yükseköğretimde değişim: Kalite arayışları. KSÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), 97-108.
Tok, H. & Yılmaz, M. (2011). Student teachers' perceptions about mentor teachers: a case study in turkey. Ozean Journal of Social Sciences, 4(2), 101-108.
Topkaya, E. Z. & Yalın, M. (2005). Uygulama öğretmenliğine ilişkin tutum ölçeği geliştirilmesi. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 1(1-2), 14-24.
Vuran, S., Ergenekon, Y., & Ünlü, E. (2014). Özel eğitim alanında uygulama öğretim elemanı yetiştirme süreci. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 14(1), 269-295.
Wiens, P, Locasale-crouch, J., Cash, A.H. & Romo Escudero, F. (2020). Preservice teachers’ skills to identify effective teaching interactions: does it relate to their ability to implement them?. Journal of Teacher Education 1-15. http://dx.doi.org/10.1177/0022487120910692.
Yanpar-Yelken, T., Çelikkaleli, Ö. & Çapri, B. (2007). Eğitim fakültesi kalite standartlarının belirlenmesine yönelik öğretmen adayı görüşleri (Mersin Üniversitesi örneği). Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(2).
Yükseköğretim Kalite Kurulu (YÖKAK, 2016). Program akreditasyonu nedir? (reached at https://yokak.gov.tr/akreditasyon-kuruluslari/akreditasyon-kuruluslari-nedir on 20/08/2022).
Yükseköğretim Kurulu (2018). Özel eğitim öğretmenliği lisans programı. (reached at https://www.yok.gov.tr/Documents/Kurumsal/egitim_ogretim_dairesi/Yeni-Ogretmen-Yetistirme-Lisans-Programlari/Ozel_Egitim_Ogretmenligi_Lisans_Programi.pdf on 20/08/2022).
