A Qualitative Review on Sports, Education and Entrepreneurship Concepts
Özet
This qualitative study provides a comprehensive review of the interconnected concepts of sports, education, and entrepreneurship, highlighting how entrepreneurship has become a vital driver of global economic development, innovation, and employment since the 1980s. Driven by motivations such as personal independence, financial gain, and self-actualization, successful entrepreneurs leverage technical, entrepreneurial, and managerial skills to transform unseen market opportunities into viable value-creating business enterprises. Existing literature firmly establishes a significant positive relationship between formal education and entrepreneurial performance, including business survival, profitability, and overall growth. Within this framework, the rapidly expanding global sports industry—which encompasses diverse sectors like sports tourism, apparel, equipment production, and event organization—presents massive market opportunities for innovative ventures. Accordingly, a sports-based entrepreneur is defined as an individual who organizes, manages, and directly assumes the risks for a sports-related business venture. Ultimately, the study concludes that because the sports sector carries substantial macroeconomic importance, understanding the environmental and psychological factors influencing students' entrepreneurial tendencies is critical. Integrating these factors into sports-based entrepreneurship education allows for effective risk mitigation and the successful cultivation of specialized talent.
Referanslar
Arslan, K. (2002). Üniversiteli gençlerde mesleki tercihler ve girişimcilik eğilimleri. Doğuş Üniversitesi Dergisi, 3(2), 1-11.
Atasoy, T. (2009). Kendinizin Patronu Olmak: Girişimcilik. Ankara: ODTÜ Geliştirme Vakfı Yayıncılık.
Aytaç, Ö. (2006). Girişimcilik: Sosyo-kültürel bir perspektif. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15, 139-160.
Balaban, Ö., & Özdemir Y. (2012). Girişimcilik Eğitiminin Girişimcilik Eğilimi Üzerindeki Etkisi: Sakarya Üniversitesi İ.İ.B.F. Örneği. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 3(2), 133-147.
Başer, E. (1998). Uygulamalı Spor Psikolojisi. Ankara: Bağırgan Yayınevi.
Başol, O., Dursun, S., & Aytaç, S., (2011). Kişiliğin girişimcilik niyeti üzerine etkisi: Üniversiteli gençler üzerine bir uygulama. “İşGüç” Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 13(4), 7-22.
Bozkurt, R. (2000). Girişimci ve rol bilinci. İş Fikirleri Dergisi, Aralık, Sayı:12, 86-94.
Brockhaus, R. (1973). Visual Control of Step Lenght During Running Over Irregular Terrain. Journal of Experimental Psychology; Human Perception and Performance.
Cansız, E. (2007). Üniversite öğrencilerinin girişimcilik özelliklerinin belirlenmesi: Süleyman Demirel Üniversitesi öğrencileri üzerine bir çalışma. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Isparta.
Carmichael, E. (2012). Top 10 reasons to become an entrepreneur. http:// www.evancarmichael.com/Technology/1139/Top-10-reasons-to-become-an-entre preneur.html (03.09.2017).
Casson, M. (1995). Entrepreneurship and Business Culture. Aldershot, U.K.: Edward Elgar.
Çelik, A., İnce, M., & Bozyiğit, S., (2014). Üniversite öğrencilerinin girişimcilik niyetlerini etkileyen ailesel faktörleri belirlemeye yönelik bir çalışma. Niğde Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 7(3), 113-124.
Dumlupınar, C. (2007). Okullar İçin Basketbol. Ankara: Duman Ofset.
Foss, N. J., & Klein, P. G. (2002). Entrepreneurship and the Firm. Aldershott: Edward Elgar.
Geri, S. (2013). Research on entrepreneurial characteristics of students in school of physical education and sports. Turkish Journal of Education, 2(3), 50-60.
Glick, W. H. (1985). Conceptualizing and measuring organizational and psychological climate: Pitfalls in multilevel research. Academy of Management Review, 10(3), 601-616.
Gruenden in Berlin (2011). Berlin’de başarılı bir girişimde bulunmak. http://www.gruenden-inberlin.de (12.10.2017).
Gürbüz, H. (2008). Girişimcilik eğilimiyle ilişkili faktörlerin belirlenmesi ve Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İ.İ.B.F. öğrencilerinde bir uygulama. 2. Uluslararası Girişimcilik Kongresi, 7-10 Mayıs, Bişkek, 485-493.
Hardy, S. H. (1996). Entrenepreneurs, Organizations, and the Sport Marketplace. In S. Pope (Ed.), The New American Sport History (pp. 341-365). Champaign, IL: Uninersity of Illinois Press.
Hava, H. T., & Erturgut, R. (2009). Girişimci ruhunun geliştirilmesi ve öğrenilmiş çaresizlik olgusu. EconAnadolu 2009: Anadolu Uluslararası İktisat Kongresi, Eskişehir.
Hisrich, R. D., & Peters, M. (2001). Entrepreneurship (5th Edition). McGraw-Hill Higher.
Hitt, M. A., Ireland, R. D., Sirmon, D. G., & Trahms, C. A. (2011). Strategic entrepreneurship: creating value for individuals, organizations, and society. Academy of Management Perspectives, 25(2), 57-75.
Holcombe, R. G. (2003). Progress and entrepreneurship. The Quarterly Journal of Austrian Economics, 6(3), 3-26.
Howard, D. R., & Crompton, J. L. (2004). Financing Sport (Second Edition). Morgantown, WV, Fitness Information Technology.
Irmıs, A. (2003). Kırgızistan Bişkek’teki üniversite öğrencilerinin girişimcilik eğilimleri üzerine yapılan bir çalışma. Manas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(5), 136-152.
Karabulut, A. T. (2009). Girişimcilik ve Sürdürülebilirliği. İstanbul: Papatya Bilim.
Kat, H. (2009). Bireysel sporcularla takım sporcularının stres düzeyleri ve problem çözme becerilerinin karşılaştırılması. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erciyes Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Kayseri.
Koh, C. H. (1996). Testing hypotheses of entrepreneurial characteristics: A study of Hong Kong MBA students. Journal of Managerial Psychology, 11(3), 12-25.
Landström, H. (2005). Pioneers in Entrepreneurship and Small Business Research. Boston: Springer.
Lüthje, C., & Franke, N. (2003). The ‘making’ of an entrepreneur: Testing a model of entrepreneurial intent among engineering students at MIT. R&D Management, 33(2), 135-147.
Özden, K., Temurlenk, M. S., & Başar, S. (2008). Girişimcilik eğilimi: Kırgızistan-Türkiye Manas Üniversitesi ve Atatürk Üniversitesi öğrencileri üzerine bir araştırma. Review of Social, Economic & Business Studies, 11(12), 1-20.
Özkul, G. (2008). Girişimcilik teorileri ve girişimci tipleri: Antalya-Burdur-Isparta illerinde ( BBS Düzey 2 Tr61 Bölgesinde) imalat sanayi KOBİ’lerindeki girişimciler üzerine bir inceleme. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Isparta.
Patır, S., & Karahan, M. (2010). Girişimcilik eğitimi ve üniversite öğrencilerinin girişimcilik profillerinin belirlenmesine yönelik bir alan araştırması. İşletme ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 1(2), 27-44.
Pinelli, M. (2012). Entrepreneurship files resource center nature or nurture. Entrepreneurship files resource centernature_or_nurture_final.pdf (15.12.2017).
Pitts, B. G., & Stotlar, D. K. (2002). Fundamentals of Sport Marketing (2nd Edition). U.S.: Fitness Information Technology.
Ratten, V. (2010). Developing a theory of sport-based entrepreneurship. Journal of Management & Organization, 16(4), 557-565.
Savaş, İ. (1997). Spor Genel Kültürü. İstanbul: İnkılâp Kitabevi.
Smith, N. R. (1967). The Entrepreneur and His Firm: The Relationship Between Type of Man and Type of Company. East Lansing, MI: Bureau of Business and Economic Research, Michigan State University.
Soysal, A. (2010). Türkiye’de kadın girişimciler: Engeller ve fırsatlar bağlamında bir değerlendirme. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 65(1), 83-114.
Şeşen, H., & Basım, H. N. (2012). Demografik faktörler ve kişiliğin girişimcilik niyetine etkisi: Spor bilimleri alanında öğrenim gören üniversite öğrencileri üzerine bir araştırma. Ege Akademik Bakış Dergisi, 12, 21-28.
Top, S. (2006). Girişimcilik Keşif Süreci. İstanbul: Beta Basım Yayım Dağıtım.
Turkish Language Association (2012). Girişimcilik. http://www.tdk.gov.tr/index.php?option =com_gts& arama=gts &guid=TDK.GTS.4f72ce97e2f000.38768992 (08.12.2017).
Unger, J. M., Rauch, A., Frese, M., & Rosenbusch, N. (2011). Human capital and entrepreneurial success: A meta-analytical review. Journal of Business Venturing, 26(3), 341-358.
Uslu, D. (2015). Bilgisayar ve öğretim teknolojileri bölümü öğrencilerinin girişimci kişilik özellikleri ve girişimcilik niyetinin duygusal zeka faktörlerine göre incelenmesi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
Ünal, A. (2009). Girişimcilik ve KOBİ’ler için Kümelenme’nin Önemi. Müsiad Çerçeve Dergisi, Rekabet ve Kümelenme, 17(51), 78-82.
Van Der Sluis, J., Van Praag, M., & Vijverberg, W. (2008). Education and entrepreneurship selection and performance: A review of the empirical literature. Journal of Economic Surveys, 22(5), 795-841.
Van Praag, M., Van Witteloostuijn, A., & Van Der Sluis, J. (2013). The higher returns to formal education for entrepreneurs versus employees. Small Business Economics, 40(2), 375-396.
Wang, C. K., & Wong, P. K. (2004). Entrepreneurial interest of university students in Singapore. Technovation, 24(2), 163-172.
Yeşilay, R. B. (2006). Girişimcilik perspektifinden Türkiye’nin yapısal analizi. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 1(1), 105-122.
Yüksel, H., Cevher, E., & Yüksel, M. (2015). Öğrencilerin girişimci kişilik özellikleri ile girişimcilik eğilimleri üzerine bir araştırma. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 5(1), 143-156.
