Tarihsel ve Güncel Olaylar Işığında Toplumsal Sapmayı ve Suçu Anlamak
Özet
Bu çalışmada, literatür analizinden faydalanılmakta; suç ve sapma kavramlarının toplumsal normlar ve kültürel değerlerle ilişkisi tarihsel ve güncel olay örneklerinden hareketle detaylı bir şekilde incelenmektedir. Bu bağlamda tarihsel süreçte ceza sistemlerinin toplumsal yapılarla değişimi ve suçun bu değişimlerdeki rolü; cadı avcılığı ve sanayi devrimi gibi olayların suç oranları ve türleri üzerindeki etkileri değerlendirmeye alınmaktadır. Günümüzde teknolojik ilerlemelerle birlikte artan siber suçlar ve göç gibi modern sorunların suç ve ceza kavramlarını nasıl dönüştürdüğü tartışılmakta, suçla mücadelede eğitim, teknolojik altyapı ve uluslararası işbirliğinin önemi vurgulanmaktadır. Bu analiz, suç ve sapma kavramlarının tarihsel ve kültürel bağlamda daha iyi anlaşılmasına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.
Referanslar
Abrahamson, M. (1990). İşlevselclik. (Çev. Nilgün Çelebi). Konya: Sebat Matbaası.
Akın, H. (2001). Ortaçağ Avrupası’nda Cadılar ve Cadı Avı. Ankara: Dost Kitapevi.
Akın, H. (2010). Ortaçağ Sonları ve Yeniçağ Başlarında Avrupa’da Çocuk Cadılar ve Çocuk Cadı Avı. Ankara: Phoenix Yayınları.
Aksan, Y. (2013). 1450-1750 Yılları arasında Avrupa’da cadılık. Tarih İncelemeleri Dergisi. 2. 355-368.
Arslan, T. ve Taş, B. (2022). Türkiye’de Uluslararası Göç-Suç İlişkileri. KAREFAD/Çankırı Karatekin Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi. 10 (1): 1-28.
Bal, H. (2016). Suç Sosyolojisi. Kriminolojide Bazı Teoriler. İstanbul: Sentez Yayıncılık.
Behringer, W. (1988). Hexen und Hexenprozesse. München.
Berktay, F. (2018). Tarihin Cinsiyeti. İstanbul: Metis Yayınları.
Bianchi, M., Buonanno, P. and Pinotto, P. (2012). Do Immigrants Cause Crime. Journal of the European Economic Association. 10 (6). pp. 1318-1347.
Bozkurt, V. (2018). Değişen Dünyada Sosyoloji, Temeller, Kavramlar, Kurumlar. 14. Baskı. Bursa: Ekin Yayıncılık.
Collard, F. (2005). Ortaçağda Zehir ve Cinayet. İstanbul: Yeditepe Yayınları.
Crow, W. B. (2006). Büyünün, Cadılığın ve Okültizmin Tarihi. (Çev. Fulya Yavuz). 2. Baskı. İstanbul: Dharma Yayınları.
Dönmezer, S. ve Erma, S. (1999). Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku. 12. B. İstanbul: Beta Yayınları.
Durkheim, E. (2004). Sosyolojik Yöntemin Kuralları. (Çev. S. Saraçoğlu). İstanbul: Bordo Siyah Yayınları.
Dülger, M. V. (2004). Bilişim Suçları. Ankara: Seçkin Yayınevi.
Engels, F. (1997). İngiltere’de Emekçi Sınıfın Durumu. (Çev. Yurdakul Fincancı). Ankara: Sol Yayınları.
Ergün, İ. (2008). Siber Suçların Cezalandırılması ve Türkiye’de Durum. Ankara: Adalet Yayınevi.
Federici, S. (2019). Cadılar, Cadı Avı ve Kadınlar. İstanbul: Otonom Yayınları.
Fukuyama, F. (1999). Büyük Çözülme: İnsanın Doğası ve Toplumsal Düzenin Yeniden Oluşması. (Çev. Z. Avcı ve A. T. Aydemir). İstanbul: Sabah Kitapçılık.
Gemalmaz, M. S. (2016). Devlet, Birey ve Özgürlük. 3. B. İstanbul: Legal Yayınları.
Gök, G. O. (2016). Kimin Güvenliği? Uluslararası Göç-Güvenlik İlişkisi ve Uluslararası Örgütlerin Rolü. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 31: 65-82
Gölbaşı, S. (2007). Kentleşme ve Suç: İstanbul’un Kentleşme Süreci ile Suçluluk Arasındaki İlişkinin Kuramsal Analizi. Yayımlanmamış Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı, İstanbul.
Gökrem, B. (2000). İnternet Aracılığıyla İşlenen Sermaye Piyasası Suçlarının Gözetimi ve Denetimi. Kurul Yeterlik Etütleri. 10-45. Ankara: Sermaye Piyasası Kurulu Denetleme Dairesi.
Günay, E., Atılgan, D. ve Serin, E. (2017). Dünyada ve Türkiye’de Göç Yönetimi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 37-60.
Keleş, R. (2000). Kentleşme Politikası. Ankara: İmge Kitabevi.
Kızmaz, Z. (2012). Gelişmekte Olan Ülkelerde Suç: Suç Oranlarının Artışı Üzerine Sosyolojik Bir Çözümleme. Mukaddime. (5), s. 51-74.
Kızmaz, Z. (2013). Modernleşme ve Suç: Kuramsal Açıdan Bir Bakış. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 23 (1). ss. 229-240.
Koç Başar, C. (2022). Orta Çağ Avrupası’nda Cadı Yargılamaları. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. 24 (2), s. 931-964.
Kulaksızoğlu, A. (1999). Ergenlik Psikolojisi. 2. Baskı. İstanbul: Remzi Kitabevi.
Korkut, G. (2022). Sosyal Sorunlar Üzerine Genel Bir Değerlendirme. “Güncel Gelişmeler Işığında Sosyal Sorunlar I” kitabı içinde. (Ed. Gülsüm Korkut ve Deniz Say Şahin). Konya: Eğitim Yayınevi.
Köşer Akçapar, Ş. (2012). “Uluslararası Göç Alanında Güvenlik Algılamaları ve Göçün İnsani Boyutu. Küreselleşme Çağında Göç kitabı içinde (der. S. Gülfer Ihlamur Öner ve N. Aslı Şirin Öner). Ss. 539-563. İstanbul: İletişim Yayınları.
Liu, J. (2006). Modernization and Crime Patterns in China. Journal of Criminal Justice. 34(2), 119-130.
Macionis, J. J. (2013). Sapma (Çev. Ed. J.J. Macionis & V. Akan) içinde. Sosyoloji (Çev. H. Çavuşoğlu). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Marshall, G. (1999). Sosyoloji Sözlüğü. (Çev. O. Akınhay ve D. Kömürcü). Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
Mestçi, A. (2007). Türkiye İnternet Raporu 2007. XII. Türkiye’de İnternet Konferansı. Ankara. 30_24_inet07.pdf (inet-tr.org.tr)
Miller, J. M. (2009). Criminology: A Reference Handbook. United States of America: SAGE Publications.
Oppenheimer, H. (2016). İlk Suçlar (çev. Devrim Aydın). Ankara Barosu Dergisi, 4: 271-288.
Piopiunik, M. & Ruhose, J. (2017). Immigration, regional conditions and crime: Evidence form an allocation policy in Germany. European Economic Review, 258-282.
Rahimov, İ. (2014). Suç ve Ceza. (Çev. Tuğrul Veli). İstanbul: Türkiye Barolar Birliği.
Schinder, D. L. (2002). Scene of the Cybercrimes. USA: Syngress Publishing.
Sutherland, E. H.&Cressey, D. R. (1974). Criminology. Philadelphia and London: J. B. Lippincott Company.
Şenkal, A. (2017). Küreselleşme Sürecinde Sosyal Politika. 4. Baskı. Kocaeli: Umuttepe Yayınları.
Şenol, D. ve Karataşoğlu, E. B. (2022). Siber Suçlara Sosyolojik Bakış. International Academic Social Resources Journal. 7 (33), 36-53.
Thomas, D. & Loader, B. (2000). Cybercrime: Law Enforcement, Security and Surveillance in the Information Age. London: Routledge.
Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK, 2023). Hanehalkı Bilişim Teknolojileri (BT) Kullanım Araştırması, 2023. TÜİK Kurumsal (tuik.gov.tr)
Yazıcıoğlu, R. Y. (1997). Bilgisayar Suçları, Kriminolojik, Sosyolojik ve Hukuki Boyutları ile. İstanbul: Alfa Yayınları.
Yılmaz, A. ve Günay Ergün, S. (2006). Türkiye’de Şehir Asayiş Suçları: Dağılış ve Başlıca Özellikleri. Milli Eğitim Dergisi, 34 (170). ss. 230-249.
Referanslar
Abrahamson, M. (1990). İşlevselclik. (Çev. Nilgün Çelebi). Konya: Sebat Matbaası.
Akın, H. (2001). Ortaçağ Avrupası’nda Cadılar ve Cadı Avı. Ankara: Dost Kitapevi.
Akın, H. (2010). Ortaçağ Sonları ve Yeniçağ Başlarında Avrupa’da Çocuk Cadılar ve Çocuk Cadı Avı. Ankara: Phoenix Yayınları.
Aksan, Y. (2013). 1450-1750 Yılları arasında Avrupa’da cadılık. Tarih İncelemeleri Dergisi. 2. 355-368.
Arslan, T. ve Taş, B. (2022). Türkiye’de Uluslararası Göç-Suç İlişkileri. KAREFAD/Çankırı Karatekin Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi. 10 (1): 1-28.
Bal, H. (2016). Suç Sosyolojisi. Kriminolojide Bazı Teoriler. İstanbul: Sentez Yayıncılık.
Behringer, W. (1988). Hexen und Hexenprozesse. München.
Berktay, F. (2018). Tarihin Cinsiyeti. İstanbul: Metis Yayınları.
Bianchi, M., Buonanno, P. and Pinotto, P. (2012). Do Immigrants Cause Crime. Journal of the European Economic Association. 10 (6). pp. 1318-1347.
Bozkurt, V. (2018). Değişen Dünyada Sosyoloji, Temeller, Kavramlar, Kurumlar. 14. Baskı. Bursa: Ekin Yayıncılık.
Collard, F. (2005). Ortaçağda Zehir ve Cinayet. İstanbul: Yeditepe Yayınları.
Crow, W. B. (2006). Büyünün, Cadılığın ve Okültizmin Tarihi. (Çev. Fulya Yavuz). 2. Baskı. İstanbul: Dharma Yayınları.
Dönmezer, S. ve Erma, S. (1999). Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku. 12. B. İstanbul: Beta Yayınları.
Durkheim, E. (2004). Sosyolojik Yöntemin Kuralları. (Çev. S. Saraçoğlu). İstanbul: Bordo Siyah Yayınları.
Dülger, M. V. (2004). Bilişim Suçları. Ankara: Seçkin Yayınevi.
Engels, F. (1997). İngiltere’de Emekçi Sınıfın Durumu. (Çev. Yurdakul Fincancı). Ankara: Sol Yayınları.
Ergün, İ. (2008). Siber Suçların Cezalandırılması ve Türkiye’de Durum. Ankara: Adalet Yayınevi.
Federici, S. (2019). Cadılar, Cadı Avı ve Kadınlar. İstanbul: Otonom Yayınları.
Fukuyama, F. (1999). Büyük Çözülme: İnsanın Doğası ve Toplumsal Düzenin Yeniden Oluşması. (Çev. Z. Avcı ve A. T. Aydemir). İstanbul: Sabah Kitapçılık.
Gemalmaz, M. S. (2016). Devlet, Birey ve Özgürlük. 3. B. İstanbul: Legal Yayınları.
Gök, G. O. (2016). Kimin Güvenliği? Uluslararası Göç-Güvenlik İlişkisi ve Uluslararası Örgütlerin Rolü. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 31: 65-82
Gölbaşı, S. (2007). Kentleşme ve Suç: İstanbul’un Kentleşme Süreci ile Suçluluk Arasındaki İlişkinin Kuramsal Analizi. Yayımlanmamış Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı, İstanbul.
Gökrem, B. (2000). İnternet Aracılığıyla İşlenen Sermaye Piyasası Suçlarının Gözetimi ve Denetimi. Kurul Yeterlik Etütleri. 10-45. Ankara: Sermaye Piyasası Kurulu Denetleme Dairesi.
Günay, E., Atılgan, D. ve Serin, E. (2017). Dünyada ve Türkiye’de Göç Yönetimi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 37-60.
Keleş, R. (2000). Kentleşme Politikası. Ankara: İmge Kitabevi.
Kızmaz, Z. (2012). Gelişmekte Olan Ülkelerde Suç: Suç Oranlarının Artışı Üzerine Sosyolojik Bir Çözümleme. Mukaddime. (5), s. 51-74.
Kızmaz, Z. (2013). Modernleşme ve Suç: Kuramsal Açıdan Bir Bakış. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 23 (1). ss. 229-240.
Koç Başar, C. (2022). Orta Çağ Avrupası’nda Cadı Yargılamaları. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. 24 (2), s. 931-964.
Kulaksızoğlu, A. (1999). Ergenlik Psikolojisi. 2. Baskı. İstanbul: Remzi Kitabevi.
Korkut, G. (2022). Sosyal Sorunlar Üzerine Genel Bir Değerlendirme. “Güncel Gelişmeler Işığında Sosyal Sorunlar I” kitabı içinde. (Ed. Gülsüm Korkut ve Deniz Say Şahin). Konya: Eğitim Yayınevi.
Köşer Akçapar, Ş. (2012). “Uluslararası Göç Alanında Güvenlik Algılamaları ve Göçün İnsani Boyutu. Küreselleşme Çağında Göç kitabı içinde (der. S. Gülfer Ihlamur Öner ve N. Aslı Şirin Öner). Ss. 539-563. İstanbul: İletişim Yayınları.
Liu, J. (2006). Modernization and Crime Patterns in China. Journal of Criminal Justice. 34(2), 119-130.
Macionis, J. J. (2013). Sapma (Çev. Ed. J.J. Macionis & V. Akan) içinde. Sosyoloji (Çev. H. Çavuşoğlu). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Marshall, G. (1999). Sosyoloji Sözlüğü. (Çev. O. Akınhay ve D. Kömürcü). Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
Mestçi, A. (2007). Türkiye İnternet Raporu 2007. XII. Türkiye’de İnternet Konferansı. Ankara. 30_24_inet07.pdf (inet-tr.org.tr)
Miller, J. M. (2009). Criminology: A Reference Handbook. United States of America: SAGE Publications.
Oppenheimer, H. (2016). İlk Suçlar (çev. Devrim Aydın). Ankara Barosu Dergisi, 4: 271-288.
Piopiunik, M. & Ruhose, J. (2017). Immigration, regional conditions and crime: Evidence form an allocation policy in Germany. European Economic Review, 258-282.
Rahimov, İ. (2014). Suç ve Ceza. (Çev. Tuğrul Veli). İstanbul: Türkiye Barolar Birliği.
Schinder, D. L. (2002). Scene of the Cybercrimes. USA: Syngress Publishing.
Sutherland, E. H.&Cressey, D. R. (1974). Criminology. Philadelphia and London: J. B. Lippincott Company.
Şenkal, A. (2017). Küreselleşme Sürecinde Sosyal Politika. 4. Baskı. Kocaeli: Umuttepe Yayınları.
Şenol, D. ve Karataşoğlu, E. B. (2022). Siber Suçlara Sosyolojik Bakış. International Academic Social Resources Journal. 7 (33), 36-53.
Thomas, D. & Loader, B. (2000). Cybercrime: Law Enforcement, Security and Surveillance in the Information Age. London: Routledge.
Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK, 2023). Hanehalkı Bilişim Teknolojileri (BT) Kullanım Araştırması, 2023. TÜİK Kurumsal (tuik.gov.tr)
Yazıcıoğlu, R. Y. (1997). Bilgisayar Suçları, Kriminolojik, Sosyolojik ve Hukuki Boyutları ile. İstanbul: Alfa Yayınları.
Yılmaz, A. ve Günay Ergün, S. (2006). Türkiye’de Şehir Asayiş Suçları: Dağılış ve Başlıca Özellikleri. Milli Eğitim Dergisi, 34 (170). ss. 230-249.
