Gebelikte Adrenal Hastalıklar

Gebelikte adrenal hastalıklar nadir görülmekle birlikte, anne ve bebek sağlığı açısından kritik öneme sahiptir. Hamilelik dönemindeki fizyolojik değişiklikler, Cushing sendromu (CS) ve adrenal yetmezlik (AY) gibi hastalıkların klinik ve biyokimyasal tanısını oldukça zorlaştırmaktadır. Gebelikte CS genellikle adrenal adenomlardan kaynaklanır ve tanısında idrar ile gece yarısı tükürük kortizol düzeyleri kullanılır. Primer hiperaldosteronizm (PHA) kontrolsüz hipertansiyon ve hipokalemi ile seyrederken, tedavisinde eplerenon tercih edilir. Adrenal medulladan köken alan feokromasitoma (FEO) ise tanı konulmadığında yüksek mortalite riski taşır; tedavisinde alfa reseptör blokajı önceliklidir. Konjenital adrenal hiperplazi (KAH) olgularında ise fertilite oranlarında azalma görülebilir ve fetal virilizasyon riskine karşı dikkatli bir glukokortikoid yönetimi gerekir. Hiperfonksiyon gösteren durumlarda medikal kontrol sağlanamazsa, cerrahi tedavi için en uygun dönem ikinci trimesterdir. Tanısal netlik sağlanamayan durumlarda dinamik testlerin doğum sonrasına ertelenmesi önerilir.

Adrenal disorders during pregnancy are rare but carry critical importance for maternal and fetal health. Physiological changes during gestation obscure the clinical and biochemical diagnosis of conditions like Cushing's syndrome (CS) and adrenal insufficiency (AI). Unlike the general population, CS in pregnant women mostly stems from adrenal adenomas, and diagnosis relies on urinary free cortisol and late-night salivary cortisol levels. Primary hyperaldosteronism (PHA) presents with uncontrolled hypertension and hypokalemia, where eplerenone is preferred for medical management. Pheochromocytoma (FEO), originating from the adrenal medulla, carries a high mortality risk if undiagnosed; its management prioritizes alpha-receptor blockade. Congenital adrenal hyperplasia (CAH) cases may experience reduced fertility rates and require careful glucocorticoid management to mitigate fetal virilization risks. When medical management fails in hyperfunctional states, the second trimester represents the optimal period for surgical intervention. If diagnostic clarity cannot be achieved safely, postponing dynamic confirmatory testing until the postpartum period is highly recommended.