Spor Tesisleri ve Uluslararası Etkisi
Özet
Spor, ulusal kimlik yaratmada ve toplumsal birliği sağlamada önemli bir araç olup, ekonomik kalkınmadan uluslararası imaja kadar birçok alanda olumlu etkiler içermektedir. Uluslararası sportif başarı, ülkelerin gelişmişlik ve ideolojik üstünlük sembolü haline gelmiş, bu da sporun küresel ölçekte yaygınlaşmasını hızlandırmıştır. Artan ilgiyle birlikte yüksek nitelikli spor tesisleri inşa edilmeye başlanmıştır. Spor tesislerinin varlığı, ülkeler için uluslararası ilişkilerde önemli avantajlar sunmaktadır. Bu avantajlar, spor gelişimi ve uluslararası sportif başarı, uluslararası organizasyonlara ev sahipliği yapma ve uluslararası tanınırlık ile yumuşak güç elde etme olarak kategorize edilebilir.
Referanslar
Gripsrud, G., Nes, E. B., & Olsson, U. H. (2010). Effects of hosting a mega-sport event on country image. Event Management, 14(3), 193-204.
Essex, S. & Chalkley, B. (2004). Mega‐sporting events in urban and regional policy: a history of the Winter Olympics. Planning perspectives, 19(2), 201-204.
Grix, J., & Brannagan, P. M. (2016). Of mechanisms and myths: Conceptualising states’“soft power” strategies through sports mega-events. Diplomacy & statecraft, 27(2), 251-272.
Donos, M. (2012). Communicating sport mega-events and the soft power dimensions of public diplomacy. University of Ottawa (Canada).
Özsoy, A., & Sennaroğlu, B. (2016). Büyük Spor Organizasyonlarına Evsahipliği Yapmanın Avantajları ve Dezavantajları. Marmara Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, 1(1), 11-22.
https://www.insep.fr/en/about-insep
Terekli, M. S., & Çobanoğlu, H. O. (2018). Mega Spor Organizasyonlarının Ekonomik Etkilerinin Türkiye Açısından Avantaj Ve Dezavantajları. The Journal of Social Science, 2(3), 95-107.
(https://apnews.com/article/saudi-arabia-fifa-world-cup-stadium qiddiya6523d5286b89ab46929637ed98c5ff4a ) .
Göksu, O. (2019). Türkiye’nin ülke markasının inşası sürecinde kamu diplomasisi ekseninde sporun rolü. Uluslararası Kültürel ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5(2), 403-433.
Seval, H. F., & Kodaman, T. (2016). Sporun Uluslararasi Politikadaki Etkisi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 2(2), 52-64.
Bergsgard, N. A., Borodulin, K., Fahlen, J., Høyer-Kruse, J. & Bundgård Iversen, E. (2019). National structures for building and managing sport facilities: a comparative analysis of the Nordic countries. Sport in Society, 22(4), 525-539.
Kobierecki, M. M. (2023). Sport at the World Expo. Analysis of sports diplomacy at the non-sporting event. Place Branding and Public Diplomacy, 19(4), 413-425.
Çetin, C. (2021). Sporun Jeopolitiği, Nobel Yayınevi, Ankara
De Bosscher, V. (2015). Theory of sports policy factors leading to international sporting success (SPLISS). In Routledge handbook of theory in sport management (pp. 93-113). Routledge.
Fişek, K. (1988). Spor Yönetimi, 2. Baskı Bağırgan Kitabevi, Ankara: Tıpkı Basım.
Green M, Houlihan B (2005). Elite sport development: Policy learning and political priorities. Routledge.
Lin, C. Y., Lee, P. C., & Nai, H. F. (2008). Theorizing the role of sport in state-politics. International journal of sport and exercise science, 1(1), 23-32.
Shimokubo, T. (2022). Political regime and the impact of sporting success on national pride: a quasi-natural experiment in Germany. International journal of sport policy and politics, 14(1), 37-52.
Tosa, M. (2015). Sport nationalism in South Korea: An ethnographic study. Sage Open, 5(4), 2158244015604691.
Van Der Roest J W, Dijk B (2021). Developing an elite sports’ public value proposition in Northern Netherlands. European Sport Management Quarterly, 1- 18.
Van Bottenburg, M., & De Bosscher, V. (2011). " An assessment of the impact of sport development on sport participation?” An assessment of the impact of sport development on elite sport success. In Handbook on Sport Development (pp. 596-610). Routledge.
https://www.ais.gov.au/visit/facilities
https://www.joc.or.jp/english/ntc/jiss.html
Brannagan, P.M. and Giulianotti, R. (2014) Soft Power and Soft Disempowerment: Qatar, Global Sport and football’s 2022 World Cup finals, Leisure Studies [online]. DOI: 10.1080/02614367.2014.964291.
Referanslar
Gripsrud, G., Nes, E. B., & Olsson, U. H. (2010). Effects of hosting a mega-sport event on country image. Event Management, 14(3), 193-204.
Essex, S. & Chalkley, B. (2004). Mega‐sporting events in urban and regional policy: a history of the Winter Olympics. Planning perspectives, 19(2), 201-204.
Grix, J., & Brannagan, P. M. (2016). Of mechanisms and myths: Conceptualising states’“soft power” strategies through sports mega-events. Diplomacy & statecraft, 27(2), 251-272.
Donos, M. (2012). Communicating sport mega-events and the soft power dimensions of public diplomacy. University of Ottawa (Canada).
Özsoy, A., & Sennaroğlu, B. (2016). Büyük Spor Organizasyonlarına Evsahipliği Yapmanın Avantajları ve Dezavantajları. Marmara Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, 1(1), 11-22.
https://www.insep.fr/en/about-insep
Terekli, M. S., & Çobanoğlu, H. O. (2018). Mega Spor Organizasyonlarının Ekonomik Etkilerinin Türkiye Açısından Avantaj Ve Dezavantajları. The Journal of Social Science, 2(3), 95-107.
(https://apnews.com/article/saudi-arabia-fifa-world-cup-stadium qiddiya6523d5286b89ab46929637ed98c5ff4a ) .
Göksu, O. (2019). Türkiye’nin ülke markasının inşası sürecinde kamu diplomasisi ekseninde sporun rolü. Uluslararası Kültürel ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5(2), 403-433.
Seval, H. F., & Kodaman, T. (2016). Sporun Uluslararasi Politikadaki Etkisi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 2(2), 52-64.
Bergsgard, N. A., Borodulin, K., Fahlen, J., Høyer-Kruse, J. & Bundgård Iversen, E. (2019). National structures for building and managing sport facilities: a comparative analysis of the Nordic countries. Sport in Society, 22(4), 525-539.
Kobierecki, M. M. (2023). Sport at the World Expo. Analysis of sports diplomacy at the non-sporting event. Place Branding and Public Diplomacy, 19(4), 413-425.
Çetin, C. (2021). Sporun Jeopolitiği, Nobel Yayınevi, Ankara
De Bosscher, V. (2015). Theory of sports policy factors leading to international sporting success (SPLISS). In Routledge handbook of theory in sport management (pp. 93-113). Routledge.
Fişek, K. (1988). Spor Yönetimi, 2. Baskı Bağırgan Kitabevi, Ankara: Tıpkı Basım.
Green M, Houlihan B (2005). Elite sport development: Policy learning and political priorities. Routledge.
Lin, C. Y., Lee, P. C., & Nai, H. F. (2008). Theorizing the role of sport in state-politics. International journal of sport and exercise science, 1(1), 23-32.
Shimokubo, T. (2022). Political regime and the impact of sporting success on national pride: a quasi-natural experiment in Germany. International journal of sport policy and politics, 14(1), 37-52.
Tosa, M. (2015). Sport nationalism in South Korea: An ethnographic study. Sage Open, 5(4), 2158244015604691.
Van Der Roest J W, Dijk B (2021). Developing an elite sports’ public value proposition in Northern Netherlands. European Sport Management Quarterly, 1- 18.
Van Bottenburg, M., & De Bosscher, V. (2011). " An assessment of the impact of sport development on sport participation?” An assessment of the impact of sport development on elite sport success. In Handbook on Sport Development (pp. 596-610). Routledge.
https://www.ais.gov.au/visit/facilities
https://www.joc.or.jp/english/ntc/jiss.html
Brannagan, P.M. and Giulianotti, R. (2014) Soft Power and Soft Disempowerment: Qatar, Global Sport and football’s 2022 World Cup finals, Leisure Studies [online]. DOI: 10.1080/02614367.2014.964291.
