Yeni Medya Çağında Suskunluk Sarmalı: Twitter Örneği
Özet
Bu çalışma, yeni medya çağında Suskunluk Sarmalı Kuramı'nın Twitter örneği üzerinden yeniden keşfi ve değerlendirilmesini ele almaktadır. Araştırma, sosyal medyanın önde gelen platformlarından biri olan Twitter'da yer alan alternatif hesapların kullanıcılar üzerindeki etkisini incelemektedir. Suskunluk Sarmalı Kuramı, bireylerin çoğunluğun görüşlerine uyma eğiliminde olduğunu ve azınlık görüşlerinin bastırıldığını öne sürmektedir. Bu çalışma, Twitter üzerindeki alternatif hesapların, kullanıcıların görüşlerini ifade etme ve çoğunluk görüşlerine meydan okuma imkanı sağlayarak Suskunluk Sarmalı'nı etkileyebileceğini araştırmaktadır. Araştırma, nicel ve nitel içerik analizi yöntemlerini kullanarak Twitter'da yer alan alternatif hesapların etkisini ve kullanıcıların bu hesaplara tepkilerini incelemektedir. Bulgular, Twitter'daki alternatif hesapların Suskunluk Sarmalı üzerinde etkili olabileceğini ve kullanıcıların bu hesaplara tepki gösterdiğini göstermektedir. Sonuç olarak, bu çalışma, yeni medya çağında Suskunluk Sarmalı Kuramı'nın geçerliliğini ve sosyal medyanın bu kurama olan etkisini tartışmaktadır.
This study examines the rediscovery and reevaluation of the Spiral of Silence Theory through the example of Twitter in the era of new media. The research investigates the impact of alternative accounts on users on Twitter, one of the leading social media platforms. The Spiral of Silence Theory suggests that individuals tend to conform to the majority's opinions and minority views are suppressed. This study explores the possibility that alternative accounts on Twitter can influence the Spiral of Silence by providing users with the opportunity to express their opinions and challenge majority views. The research employs quantitative and qualitative content analysis methods to examine the impact of alternative accounts on Twitter and users' reactions to these accounts. The findings demonstrate that alternative accounts on Twitter can have an impact on the Spiral of Silence and that users react to these accounts. In conclusion, this study discusses the validity of the Spiral of Silence Theory in the era of new media and the influence of social media on this theory.
Referanslar
Akyazı, E. ve A. Akyazı (2013). Suskunluk Sarmalı Perspektifinden Sosyal Medya. Algül, A. N. Üçer (Ed.). Yeni Medya’da Demokrasi Sosyal Medyaya Dair Araştırmalar içinde. Konya: Literatürk Yayıncılık, 225-240.
Akyol, M. (2015). Korkunun İnşasından Suskunluk Sarmalına: Propaganda Aracı Olarak Gözetim. Ülger, G. (Ed.). Propaganda, Algı, İdeoloji ve Toplum İnşasına Dair İncelemeler içinde. İstanbul: Beta Yayınları, 149-164.
Alemdar, K. ve İ. Erdoğan (1998). Başlangıcından Günümüze İletişim Kuram ve Araştırmaları. Ankara: Erek Ofset.
Allport, G. (1937). Towards a science of public opinion. Public Opinion Quarterly, 1, 7-23.
Anık, C. (1994). Kamuoyunu Oluşturan Araçlar. Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi 1-2, 83-110.
Anık, C. (2000). Siyasal İkna. Ankara: Vadi.
Asch, S. E. (1955). Opinions and Social Pressure. Scientific American, 31-55.
Atabek, N. (2002). Kamuoyu, Medya ve Demokrasi. Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Dergisi Kurgu, 19, 223-238.
Aytekin, M. (2014). Sadece İletişim Aytekin, M. (Ed.). Yeni(lenen) Medya içinde. İstanbul: KOCAV Yayınları, 13-24.
Babacan, M. E. (2015). Sosyal Medya ve Gençlik. İstanbul: Açılım Kitap.
Babacan, M. E., Haşlak, İ., Hira, İ. (2011). Sosyal Medya ve Arap Baharı. Akademik İncelemeler Dergisi, 6(2). 11.01.2015. http://dergipark.ulakbim.gov.tr/akademikincelemeler/article/view/5000049773
Bal, H. (2013). İletişim Sosyolojisi. Ankara: Sentez Yayınları.
Barbier, F. ve C. B. Lavenir (2001). Diderot’dan İnternete Medya Tarihi. İstanbul: Okuyan us Yayınları.
Batmaz, V. (hzl.). (2006). Otoriteryen Kişilik. İstanbul: Salyangoz Yayınları.
Batmaz, V. (2006). “Asch Çizgi Deneyi: Uyma (Konformizm) Nedir, Nasıl Oluşur?”, Otoriteryen Kişilik. Batmaz, V. (drl.). İstanbul: Salyangoz Yayınları.
Baumann, Z. (1997). Özgürlük. İstanbul: Sarmal Yayınları.
Bektaş, A. (1996). Kamuoyu, İletişim ve Demokrasi. İstanbul: Bağlam Yayıncılık.
Bingöl, Y. ve N. Tanrıver (2011). Bilgi Çağında Değişen Sosyal Hareketler. Bilgi Ekonomisi ve Yönetimi Dergisi, 6(1), 131-141.
Bostancı, M. N. (2011). Suskunluk Sarmalı Kırıldı mı?
http://www.haksozhaber.net/suskunluk-sarmali-kirildi-mi-19773yy.htm: (19.09.2016).
Boz, H. A. (1999). Kitle İletişim Araçları ve Suskunluk Sarmalı. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 32(1): 41-48.
Büyükaslan, A., ve A. M. Kırık (Ed.). (2013). Sosyalleşen Birey Sosyal Medya Araştırmaları-1. İstanbul: Çizgi Kitabevi.
Büyükaslan, A., ve A. M. Kırık (Ed.). (2015). Sosyalleşen Olgular Sosyal Medya Araştırmaları-2. İstanbul: Çizgi Kitabevi.
Büyükbaykal, C. I. (2005). Kitle İletişim Araçları ve Toplumsal Yaşam, İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 21, 71-75.
Carlson, D. (2005). The News Media’s 30-Year Hibernation. Nieman Reports, 59(3), 68-71.
Castells, M. (2013). Ağ Toplumunun Yükselişi. İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları.
Çildan, C., M. Ertemiz, E. Küçük ve H. Tumuçin. (2012). Sosyal Medyanın Politik Katılım ve Hareketlerdeki Rolü. Akademik Bilişim 2012 Konferansı, Uşak. http://ab.org.tr/ab12/bildiri/205.pdf (29.07.2016).
Communication Theory. The Spiral of Silence Theory.
http://communicationtheory.org/wp-content/uploads/2011/08/spiral-of-silence-communication-theory.jpg (19.04.2016).
Çoban, B., Ataman, B. (hzl.). (2015). Direniş Çağında Türkiye’de Alternatif Medya. İstanbul: Kafka Kitap.
Çoban, S. (2013). Hegemonya Aracı ve İdeolojik Aygıt Olarak Medya: Parşömen.
Çoban, B. (2014). Sosyal Medya Devrimi. Çoban, B. (Ed.), Sosyal Medya Devrimi içinde. İstanbul: Su Yayınları, 9-21.
Çoban, B. ve Z. Özarslan (2008). Gözün İktidarı Üzerine, Panoptikon: Gözün İktidarı. İstanbul: Su Yayınları.
Çoban, B. (Ed.). (2014). Sosyal Medya Devrimi. İstanbul: Su.
Çobanoğlu, Ş. (2007). Suskunluk Sarmalı ve Siyasal İletişim. İstanbul: Fide Yayınları.
Dedeoğlu, G. (2016). Teknoloji, İletişim, Yeni Medya ve Etik. İstanbul: Sentez Yayınları.
Dollot, L. (1991). Kitle Kültürü ve Bireysel Kültür. İstanbul: İletişim Yayınları.
Dural, A. B. ve Coşkun, L. (2010). Medya, Görüngünün Dışavurumu. Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 12(2), 13-35.
Dündar, C. (2016). Suskunluk Sarmalı. http://www.cumhuriyet.com.tr/koseyazisi/605283/Suskunluk_Sarmali.html (21.12.2016).
Enzensberger, H. M. (1980). Bir Kitle İletişim Teorisinin Oluşturucu Öğeleri. Birikim Dergisi, 17, 58-59. https://www.birikimdergisi.com/images/UserFiles/images/Spot/70/58-59/bir_kitle_iletisimi_araclari_teorisinin_olusturucu_ogeleri_hans_magnus_enzensberger.pdf (27.10.2016).
Erdoğan, İ. ve K. Alemdar. (1990). İletişim ve Toplum. Ankara: Bilgi Yayınevi.
Erdoğan, İ. ve K. Alemdar. (2005). Öteki Kuram: Kitle İletişim Kuram ve
Araştırmalarının Tarihsel ve Eleştirel Bir Değerlendirmesi: Ankara: Erk Yayınları.
Erdoğan, İ. (1997). İletişim Egemenlik Mücadeleye Giriş. Ankara: Kaynak.
Erdoğan, İ. ve K. Alemdar. (2010). Öteki Kuram Kitle İletişim Kuram ve Araştırmalarının Tarihsel ve Eleştirel Bir Değerlendirmesi: Ankara: Erk Yayınları.
Erdoğan, İ. (2014). Medya Teori ve Araştırmaları. Ankara: Erk Yayınları.
Eren, B. (2015). Twitter ve Siyasal İletişim. Karakulakoğlu S. E. ve Uğurlu Ö. (Ed.), İletişim Çalışmalarında Dijital Yaklaşımlar Twitter içinde. Ankara: Heretik Yayınları, 17-31.
Ess, C. (2014). Digital Media Ethics. Cambridge, UK: Polity Press.
Fejes F. (1999). Eleştirel Kitle İletişimi Araştırması ve Medya Etkileri: Yok Olan İzleyici Sorunu. Küçük, M. (Ed.). Medya, İktidar, İdeoloji içinde. Ankara: Ark Yayınevi, 309‐332.
Fejes, F. (1994). Eleştirel Kitle İletişim Araştırması ve Medya Etkileri. Medya, İktidar, İdeoloji. Ankara: Ark Yayınları.
Festinger, L. (1957). A Theory of Cognitive Dissonance. New York: Harper & Row.
Fitton, L., M. E. Gruen, L. Poston (2010). Twitter for Dummies. USA: Wiley Publishing.
Friedman, T. (2007). The World is Flat 3.0 : A Brief History of the Twenty-first Century. Picador.
Fuchs, C. (2015). Dijital Emek ve Karl Marx. İstanbul: Nota Bene Yayınları.
Fuchs, C. (2016). Sosyal Medya Eleştirel Bir Giriş. Ankara: Nota Bene Yayınları.
Geray, H. (2003). İletişim ve Teknoloji: Uluslararası Birikim ve Medya Düzeninde Yeni Medya Politikaları. Ankara: Ütopya Yayınevi.
Gezgin, S. (2002). Medyanın Toplumsal İşlevi ve Kamuoyu Oluşumu. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 12(1), 11-20.
Ginger, J. (2008). The Facebook Project; Performance and Construction Of Digital Identity. Masters Paper Department of Sociology, University of Illinois at Urbana-Champaign Revision, 4. https://www.ideals.illinois.edu/bitstream/handle/2142/8818/FacebookProjectMastersPaperR4.pdf?sequence=2 (10.09.2016).
Gorman, L. ve D. McLean (2005). Media and Society in the Twentieth Century: A Historical Introduction. USA: Blackwell Publishing.
Gökalp, E. (Ed.). Sosyal Bilimlerde Temel Kavramlar. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları, 2012.
Gökalp, E., H. Ergül, Ü. Tatlıcan ve S. Kalaycıoğlu. (2012). Sosyal Bilimlerde Temel Kavramlar. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
Gökçe, O. (1996). Kamuoyu Kavramının Anlam ve Kapsamı. Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Kurgu Dergisi, 14, 211-227. https://earsiv.anadolu.edu.tr/xmlui/bitstream/handle/11421/1154/114134.pdf?sequence=2&isAllowed=y (10.08.2016)
Gönenç Yapar, A. (2004). İletişim Teknolojilerinin Medya Üzerine Etkileri. 2. Uluslararası İletişim Sempozyumu 17-19 Mart, 437-448.
Holton, A. E., K. Baek, M. Coddington ve C. Yaschur (2014). Seeking and Sharing: Motivations for Linking on Twitter. Communication Research Reports, 33-40.
Huberman, B. A., D. M. Romero, F. Wu. (2008). Social Networks That Matter: Twitter Under the Microscope. https://arxiv.org/pdf/0812.1045.pdf (16.09.2016).
Işık, M. (2000). İletişimden Kitle İletişimine. Konya: Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Yayınları, no:2.
İnceoğlu, Y. ve S. Çoban (2015) “Sokak ve Dijital Aktivizm: Eylemin Sokaktan Siber Uzaya Taşınması ya da Vice Versa”, İnternet ve Sokak. İnceoğlu, Y. ve S Çoban (drl.). İstanbul: Ayrıntı Yayınları, 19-72.
İrvan, S. (1997). Suskunluk Sarmalı Kuramı ve Elisabeth Noelle‐Neumann’ın Özgeçmişi. Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 6, 421‐449.
Kağıtçıbaşı, Ç. (1977). İnsan ve İnsanlar: Sosyal Psikolojiye Giriş. İstanbul: Duran Ofset Matbaacılık.
Kağıtçıbaşı, Ç. ve Z. Cemalcılar (2014). Günümüzde İnsan ve İnsanlar Sosyal Psikolojiye Giriş. İstanbul: Evrim.
Kalender, A. (2000). Siyasal İletişim. Konya: Çizgi Kitabevi.
Kaplan, A. M. ve H. Michael (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media. Business Horizons. 53(1), 59–68.
Kara, T. (2013). Sosyal Medya Endüstrisi İnsan Toplum Ekonomi. İstanbul: Beta.
Karaçor, S. (2009). Yeni İletişim Teknolojileri, Siyasal Katılım, Demokrasi. Celal Bayar Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 16(2), 121-131.
Karakoç, E. ve O. Taydaş (2015). Suskunluk Sarmalı Kuramı Bağlamında Toplumsal Hareketler ve Sosyal Medya. Büyükaslan A, ve Kınık, A. M. (Ed.). Sosyalleşen Olgular Sosyal Medya Araştırmaları 2 içinde. Konya: Çizgi Kitabevi, 117-129.
Karakulakoğlu, S. E. (2015). Geleceğin Web Teknolojileri: Web 3.0 ve Etkileşim. Oğuzhan, Ö. (Ed.). İletişimde Sosyal Medya Sosyal Medyada Etkileşim içinde. İstanbul: Kalkedon Yayınları, 111-130.
Kaya, A. R. (1985). Kitle İletişim Sistemleri. Ankara: Teori Yayınları.
Kellner, D. (1995). Media Culture, Cultural Studies, Identity and Politics Between the Modern and the Postmodern. London and New York. Routledge.
Kemp, S. (2016). We are social. Special Reports Digital in 2016. http://wearesocial.com/uk/special-reports/digital-in-2016 (26.07.2016).
Khondker, H. H. (2011). Role of the New Media in the Arab Spring. Globalizations, 8(5), 675-679.
Kışlalı, A. T. (1997). Siyaset Bilimi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
Koçak, N. G. (2012). Bireylerin Sosyal Medya Kullanım Davranışlarının ve Motivasyonlarının Kullanımlar ve Doyumlar Yaklaşımı Bağlamında İncelenmesi: Eskişehir’de Bir Uygulama. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi SBE.
Kuyucu, M. (2013). Yeni İletişim Aracı Olarak Sosyal Medya ve Sosyal Ağlar Üzerine Bir Güncelleme. Kuyucu, M. ve Karahisar, T. (Ed.). Yeni İletişim Teknolojileri ve Yeni Medya içinde. İstanbul: Zinde Yayıncılık, 114-151.
Laughey, D. (2010). Medya Çalışmaları Teoriler ve Yaklaşımlar. İstanbul: Kalkedon Yayınları.
Lazar, J. (2001). İletişim Bilimi. Ankara: Vadi Yayınevi.
Maalouf, A. (2009). Çivisi Çıkmış Dünya. İstanbul: YKY.
Maigret, E. (2011). Medya ve İletişim Sosyolojisi. İstanbul: İletişim.
McQuail D. ve S. Windahl (2010). Kitle İletişim Modelleri. Ankara: İmge Yayınları.
McLuhan, M. (1964). Understanding Media. NY: Mcgrawhill.
McMillan, J. S. (2006). “Eploring Models of Interactivity from Multiple Research Traditions: Users, Documents and Systems”, Handbook of New Media: Social Shaping and Social Livingstone (drl.). London: Sage Publications.
Meriç, Ö. (2015). #dijitalleşiyoruz Dijital Çağda Siyasal Gündem Belirleme Yaklaşımı. Oğuzhan, Ö. (Ed.). İletişimde Sosyal Medya Sosyal Medyada Etkileşim içinde. İstanbul: Kalkedon Yayınları, 241-266.
Meriç, Ö. (2014). Dijital Demokrasi: Türkiye’de Yeni Medya ve Siyasal Katılım. Yayımlanmamış Doktora Tezi. İstanbul: Maltepe Üniversitesi SBE.
Milgram, S. (2015). İnsanın Gerçek Doğasını İfşa Eden Deney. İstanbul: Kafekültür.
Mutlu, Erol (der.) (2010). Kitle İletişim Kuramları. Ankara: Ütopya Yayınevi.
Mutlu, Erol (1998). İletişim Sözlüğü. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
Mutlu, E. (2012). İletişim Sözlüğü. Ankara: Sofos Yayıncılık.
Neuman M. ve D. Hogan (2005). Semantic Social Network Portal for Collaborative Online Communities, Journal of European Industrial Training, Vol. 29, No. 6.
Noelle-Neumann, E. (1992). “The Contribution of Spiral of Silence Theory to an Understanding of Mass Media”, The Mass Media in Liberal Democratic Societes. S. Rothman (drl.). New York: Paragon House, 75-83.
Noelle-Neumann, E. (1998). Kamuoyu: Suskunluk Sarmalının Keşfi. Ankara: Dost Kitabevi.
Noelle-Neumann, E. (1974). The spiral of silence: A theory of public opinion. Journal of Communication, 24, 24-51.
Noelle-Neumann, E. (1984). The Spiral of Silence: Public Opinion Our social skin. Chicago: University of Chicago.
Noelle-Neumann, E. (1997). “Suskunluk Sarmalı Kuramının Medyayı Anlamaya Katkısı”, Medya, Kültür, Siyaset. İrvan, S. (drl.). Ankara: Ark Yayınları.
Noelle-Neumann, E. (1991). The theory of public opinion: The concept of the Spiral of Silence. In J. A. Anderson (Ed.). Communication Yearbook 14, Newbury Park, CA: Sage, 256-287.
Noelle-Neumann, E. (2014). “Suskunluk Sarmalı Kuramının Medyayı Anlamaya Katkısı”,. Medya Kültür Siyaset. İrvan, S. (drl.). Ankara: Pharmakon Yayınevi.
Rice, R. E. (1987). Computer-Mediated Communication and Organizational Innovation. Journal of Communication, 37(4).
Oğuzhan, Ö. (Ed.). (2015). İletişimde Sosyal Medya- Sosyal Medyada Etkileşim. İstanbul: Kalkedon Yayınları.
Özkan, A. (2006). Küreselleşme Sürecinin Medya ve Kültür Üzerindeki Etkileri. Türkasya Stratejik Araştırmalar Merkezi TASAM Stratejik Raporu, Rapor no:16. http://www.tasam.org/Files/Icerik/File/kuresellesme_surecinin_medya_ve_kultur_uzerine_etkileri_940a2a6b-256d-4b82-bbe0-b9a27c4280ab.pdf (15.12.2016).
Sakallı, N. (2013). Sosyal Etkiler Kim Kimi Nasıl Etkiler. Ankara: İmge Yayınevi.
Sanlav, Ü. (2014). Sosyal Medya Savaşları. İstanbul: Hayat Yayınları.
Scheff, T. J. (1967) Towards a sociological model of consensus, American Sociological Review, 32, 32-46.
Severin, W. J. ve J. W. Tankard (1994). İletişim Kuramları. Eskişehir: Kibele Sanat Merkezi.
Sol Haber Portalı. (2013). CNN Türk penguenlendi. http://haber.sol.org.tr/medya/cnn-turk-penguenlendi-haberi-75863 (10.02.2017).
Sol Haber Portalı (2017). Başbakanlıktan ‘sosyal medya’ açıklaması. http://haber.sol.org.tr/toplum/basbakanliktan-sosyal-medya-aciklamasi-180950 (25.01.2017).
Suomen, Toivo-Think Tank (2015). Social Media-The New Power of Political Influence, Centre for European Studies, Rue du Commerce 20 Brussels, B-100.
Sysomos. Egyptian Crisis: The Revolution will not be tweeted.https://blog.sysomos.com/2011/01/31/egyptian-crisis-twitte/ (16.10.2016).
Taylor, D. G. (1982) Pluralistic ignorance and the spiral of silence. Public Opinion Quarterly, 46, 311-55.
Tekinalp, Ş. ve R. Uzun (2013). İletişim Araştırmaları ve Kuramları. İstanbul: Beta Yayınları.
Tektaş, N. (2014). Üniversite Öğrencilerinin Sosyal Ağları Kullanımlarına Yönelik Bir Araştırma. Tarih Okulu Dergisi (TOD). 7(17), 851-870.
Teyit.org. (2016) Algoritmalar komplo teorilerini destekleyerek gerçekleri tahrif ediyor. https://teyit.org/algoritmalar-komplo-teorilerini-destekleyerek-gercekleri-tahrif-ediyor/ (05.12.2016).
Timisi, N. (2003). Yeni İletişim Teknolojileri ve Demokrasi. Ankara: Dost Yayınevi.
Toeman, J. (2007). Ins and Outs: Does YouTube fit on the boob tube? https://www.engadget.com/2007/07/18/ins-and-outs-does-youtube-fit-on-the-boob-tube/ (25.07.2016).
Toffler, A. (1981). Üçüncü Dalga. İstanbul: Altın Kitaplar.
Tokgöz, O. (1994). 1991 Genel Seçimlerinde Refah Partisi: Siyasal ve Reklamlarda Yer Alan İmgeler ve Söylem Üzerine Bir Araştırma. Amme İdaresi Dergisi, 27(4), 97-115.
Toprak, A., A. Yıldırım, E. Aygül ve M. Binark. (2014). Toplumsal Paylaşım Ağı facebook: “görülüyorum öyleyse varım!. İstanbul: Kalkedon Yayınları.
Tuncer, R. Z. (2016). Suskunluk Sarmalı Kuramını Sosyal Medya Üzerinden Yeniden Düşünmek Büyükaslan, A. ve Kırık, A. M. (Ed.). Gözetlenen Toplumdan Gözetlenen Bireye Sosyal Medya Araştırmaları 3 içinde. Konya: Çizgi Kitabevi, 123-144.
Türk, D. G. (2013). Demokrasinin Dördüncü Kuvveti Yeni Medya Teknolojileri. İnet-Tr’13, 18. Türkiye’de İnternet Konferansı, 58-59, 9-11.12.2013. http://inet-tr.org.tr/inetconf18/bildiri/25.pdf
Uğur, A. (2003). Kültür Kıtası Atlası. İstanbul: YKY.
Uysal, R. (1996). Kitle İletişimi Araştırmaları. Kurgu Dergisi, 8(14), 117-125.
Vural, Z. B. A. ve M. Bat (2010). Yeni Bir İletişim Ortamı Olarak Sosyal Medya: Ege Üniversitesi İletişim Fakültesine Yönelik Bir Araştırma. Journal of Yasar University, 20(5), 3348-3382. http://www.siyasaliletisim.org/pdf/sosyalmedya.pdf (05.01.2016).
Yağmurlu, A. (2011). Kamu Yönetiminde Halkla İlişkiler ve Sosyal Medya. Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademi Dergisi, 1, 5-15.
Yaylagül, L. (2014). Kitle İletişim Kuramları. Ankara: Dipnot Yayınları.
Yazıcı, T. ve İ. Karlı (2016). Teknoloji, Medya ve Siyaset. Kocaeli: Volga Yayınları.
Yengin, D. (2012). Yeni Medya ve Dokunmatik Toplum. İstanbul: Derin Yayınları.
Yıldırım, B. (2014). Sanki Devrim: Bir Devrim Gezi’sinden Notlar. Ankara: Nota Bene Yayınları.
Yumlu, K. (1994). Kitle İletişim Kuram ve Araştırmaları. İzmir: Nam Basın.
Zeytin, H. İ. (1998). Kitle İletişim Araştırmalarını Geliştiren Etmenler. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 7, 249-26.
Yayınlanan
Lisans
LisansBu İnternet Sitesi içeriğinde yer alan tüm eserler (yazı, resim, görüntü, fotoğraf, video, müzik vb.) Akademisyen Kitabevine ait olup, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu ve 5237 sayılı Türk Ceca Kanunu kapsamında korunmaktadır. Bu hakları ihlal eden kişiler, 5846 sayılı Fikir ve Sanat eserleri Kanunu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda yer alan hukuki ve cezai yaptırımlara tabi olurlar. Yayınevi ilgili yasal yollara başvurma hakkına sahiptir.
